De Bijbel stelt niet als algemene eis dat ieder flesje gewone zalfolie eerst door een voorganger of andere religieuze ambtsdrager moet worden gezegend voordat iemand die persoonlijk mag gebruiken. Er moet een belangrijk onderscheid worden gemaakt tussen de Heilige Zalfolie die specifiek in Exodus 30 wordt voorgeschreven en het bredere Bijbelse gebruik van zalfolie. In Exodus 30:22–33 geeft God Mozes een nauwkeurige samenstelling en instructies voor een heilige bereiding die bestemd was voor bepaalde doeleinden binnen de eredienst van Israël. Datzelfde hoofdstuk bevat een afzonderlijk voorgeschreven reukwerk met eigen beperkingen. Deze gedeelten mogen niet worden uitgelegd als een algemeen verbod op gewone zalfolie of als een verplichting voor hedendaagse gelovigen om de heilige bereiding uit de tabernakel na te maken. In heel de Schrift zalfden gewone mensen zichzelf, en Jezus Zelf droeg Zijn volgelingen op hun hoofd te zalven wanneer zij vastten (Mattheüs 6:17). Hij maakte hun persoonlijke zalving niet afhankelijk van toestemming door een religieus gezagsdrager.
Toch kan het zegenen van zalfolie vóór gebruik een betekenisvolle uitdrukking van gebed en toewijding zijn. In de vroege christelijke praktijk namen gelovigen soms hun olie mee naar samenkomsten, waar er een zegen over werd uitgesproken voordat zij die voor persoonlijk gebruik mee naar huis namen. Dit laat zien dat iets passend en zinvol kan zijn zonder onmisbaar te zijn. De geestelijke betekenis van zalfolie wordt niet geschapen doordat een bepaalde persoon woorden over een flesje uitspreekt. Olie is een fysiek contactpunt waarmee gelovigen hun geloof in de geestelijke zalving uitdrukken, terwijl de werkelijke kracht aan God toebehoort. De wezenlijke vraag is daarom niet of een bepaalde religieuze ambtsdrager de olie heeft gezegend, maar of zij in geloof, overeenkomstig Gods Woord en in afhankelijkheid van de Heilige Geest wordt gebruikt. Persoonlijke zalving blijft voor gelovigen beschikbaar zonder dat daarvoor toestemming van de kerkleiding nodig is. Bij het zalven van anderen of het toewijden van plaatsen en bezittingen gelden wel de Bijbelse beginselen van verantwoordelijkheid en passend gezag.
Huis van Zalving