Mag Iedereen Zalfolie Gebruiken? Ontdek Bijbelse Waarheden & Misvattingen

Ik heb deze vraag al zo vaak gehoord. Wie mag zalfolie gebruiken? Ik heb op deze vraag altijd geantwoord dat iedereen het mag gebruiken, en daar sta ik nog steeds achter. Sterker nog, ik heb tijdens het bestuderen van dit onderwerp veel meer bewijs hiervoor gevonden. Het persoonlijke gebruik van zalfolie was door het hele Oude Testament en door het hele Nieuwe Testament heen een gangbare gewoonte. Het was een gebruikelijke zaak onder het volk Israël, en later ook onder de christenen van de eerste gemeenten. Het persoonlijke gebruik van zalfolie vind je in de volgende Bijbelverzen.

Was en zalf u daarom, trek uw beste kleren aan en ga naar de dorsvloer; maar maak u niet aan de man bekend, voordat hij klaar is met eten en drinken.

Ruth 3:3

En wijn, die het hart van de mens verblijdt, olie, die zijn gezicht doet glanzen, en brood, dat het hart van de mens versterkt.

Psalm 104:15

Laat uw kleren altijd wit zijn en laat op uw hoofd nooit olie ontbreken.

Prediker 9:8

Maar u, wanneer u vast, zalf dan uw hoofd en was uw gezicht.

Mattheüs 6:17

Van het hele Oude Testament tot het hele Nieuwe Testament gebruikten gewone mensen zalfolie om zichzelf te zalven. Zelfs Jezus zei in Mattheüs tegen Zijn discipelen om dit te doen. Waarom zei Hij dat tegen hen? Als een religieuze handeling tijdens het vasten? Absoluut niet. Jezelf zalven was zo'n gebruikelijke gewoonte, dat alle mensen rondliepen met gezalfde gezichten. De situatie was dat de Farizeeën en de schriftgeleerden graag lieten zien dat zij vastten, om de eer van mensen te ontvangen. Dat deden zij door een droevig gezicht op te zetten en door zichzelf niet te zalven. Wanneer je jezelf in die tijd niet zalfde, viel je echt op en konden mensen zien dat er iets met je aan de hand was. Het was ook een gebruikelijke gewoonte dat je jezelf tijdens het vasten niet zalfde, dus het was geen vreemde zaak om te doen. De Farizeeën en de schriftgeleerden deden het om aan de mensen zichtbaar te maken dat zij vastten, om iedereen te laten zien hoe religieus zij zich gedroegen. Jezus ging met deze kwestie om door te zeggen dat wanneer je vast, je dat moet doen voor onze Vader in de hemel en niet om door mensen gezien te worden. Zo gebood Hij Zijn discipelen om te handelen zoals zij altijd deden wanneer zij vastten. Met andere woorden, zij moesten hun gezicht wassen, zoals zij altijd deden, en zij moesten hun hoofd zalven, zoals zij altijd deden. Op die manier zagen zij er precies zo uit als ieder ander, zonder dat iemand merkte dat zij vastten. Jezus voegde daar deze belofte aan toe:

En uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden.

Mattheüs 6:18

Het ontbreken van zalving was ook een teken van rouw. Wanneer er iets vreselijks gebeurde, zoals wanneer iemand stierf, zalfden de familie en vrienden zichzelf niet. Iedereen in hun omgeving kon aan het ontbreken van olie op hun hoofd zien dat zij in een periode van rouw verkeerden. Dit zie je terug in de volgende Bijbelverzen.

Toen zond Joab naar Tekoa en liet daarvandaan een wijze vrouw halen, en hij zei tegen haar: Doe toch alsof u rouw draagt, trek rouwkleding aan, zalf u niet met olie, maar gedraag u als een vrouw die al vele dagen om een dode rouwt.

2 Samuël 14:2

Ik at geen smakelijk voedsel, er kwam geen vlees of wijn in mijn mond, en ik zalfde mij in het geheel niet, totdat er drie volle weken verstreken waren.

Daniël 10:3

Dit is ook terug te vinden in het verhaal van koning David. Nadat hij overspel had gepleegd met Bathseba, werd zij zwanger en bracht zij een zoon ter wereld. David kreeg toen bezoek van de profeet Natan, die hem met zijn zonde confronteerde, waarvoor David duidelijk verblind was geweest. Natan gebruikte een gelijkenis en God opende Davids ogen voor zijn zonde. Hij pleitte onmiddellijk schuldig met de woorden: "Ik heb tegen de HEERE gezondigd." Als gevolg van zijn houding ten aanzien van de zonde, namelijk zijn belijdenis van schuld, werd zijn leven door de HEERE gespaard. Maar in die dagen had het offer van Jezus nog niet plaatsgevonden, dus het vonnis luidde dat zijn kind, dat hij bij Bathseba had, zou sterven. David was er kapot van. Het kind werd ziek en David begon God te smeken voor het kind. Hij vastte en lag de hele nacht op de grond. Dit duurde zeven dagen, waarin hij weigerde te eten. Aan het einde van de zeven dagen kwam het woord van de HEERE uit en stierf het kind. In feite had hij al gerouwd om de dood van het kind. Maar toen het kind gestorven was, zag hij dat er niets meer was wat hij kon doen en beëindigde hij zijn rouwperiode. Zoals je in het volgende vers kunt zien, deed hij dat door zich te wassen en zich te zalven.

Toen stond David op van de grond, waste zich en zalfde zich, en trok andere kleren aan; en hij ging het huis van de HEERE binnen en boog zich neer. Daarna ging hij naar zijn eigen huis, en toen hij erom vroeg, zette men hem voedsel voor en at hij.

2 Samuël 12:20

Door zichzelf te zalven liet hij iedereen zien dat zijn rouwperiode voorbij was. Het was het teken van herstel naar zijn normale toestand, zowel emotioneel als lichamelijk. Jezelf niet zalven is niet alleen een teken van rouw, het is ook een teken van vervloeking. Hoe dat zit? Het tegenovergestelde, jezelf zalven, was en is een teken van de zegen en de gunst van God over je leven. Het ontbreken van zegen en gunst is daarom een teken van een vloek. Dit wordt ook genoemd in Deuteronomium, waar de gevolgen van een vloek worden beschreven.

U zult olijfbomen hebben in heel uw gebied, maar u zult uzelf niet met de olie zalven, want uw olijven zullen afvallen.

Deuteronomium 28:40

Dus wanneer mensen zichzelf zalfden, was dat een profetische handeling en een teken dat het goed met hen ging, terwijl het ontbreken van zalving liet zien dat zij rouwden en zich vervloekt voelden, wat sommigen ook waren vanwege hun ongehoorzaamheid aan het Woord van God. Zodra de rouw voorbij was, of zodra bekering en herstel hadden plaatsgevonden, werd het gebruik van zalfolie hervat. Toen Jezus Zijn discipelen uitzond, gaf Hij hun duidelijke instructies over wat te doen.

En zij gingen uit en predikten dat men zich moest bekeren. En zij dreven veel demonen uit en zalfden veel zieken met olie en genazen hen.

Marcus 6:12-13

Zij baden voor de zieken en zalfden hen met olie. Bedenk dat zalfolie pas werd gebruikt nadat vaststond dat iemand genezen was, niet terwijl hij of zij nog ziek was. Dus wat de discipelen deden, was een daad van geloof, een profetische daad waarmee zij verklaarden dat hun gebed was verhoord en dat hun woorden, gesproken namens Jezus, al waren uitgekomen. Zij zalfden de zieken in geloof, gelovend dat het al gedaan was, zelfs voordat er zichtbare tekenen waren. En vanwege dat geloof werden de zieken genezen.

Hoewel het soms zo mag lijken, was Jezus Christus op geen enkele manier een rebel in de tijd dat Hij op aarde wandelde. Sommigen hebben Hem misschien als een rebel beschouwd, maar het enige waartegen Hij zich verzette, waren de religieuze en politieke geesten. De mensen die vanuit die geesten handelden, werden door Jezus hypocrieten genoemd. Maar afgezien daarvan heeft Hij zich nooit op enige manier verzet tegen het Woord van God. Hij gehoorzaamde de Schrift altijd tot in elk detail. Jezus Christus was en is het rolmodel voor elke christen, voor elke discipel. Hij liet mensen zien hoe het christelijke leven (wat "het gezalfde leven" betekent) eruitzag, door het te leven, en vervolgens door Zijn volgelingen te vertellen en aan te moedigen om hetzelfde te doen. Dus toen Hij Zijn discipelen vertelde om zichzelf te zalven wanneer zij vastten, zoals zij altijd deden, kan dat alleen maar betekenen dat Hij precies hetzelfde deed. Anders zou Hij een hypocriet zijn geweest, wat Hij duidelijk niet is. Jezus en al Zijn discipelen, al Zijn volgelingen, gebruikten dagelijks zalfolie, voor persoonlijk gebruik en om anderen te zalven.

Het gebruikelijke persoonlijke gebruik van zalfolie onder christenen zette zich voort door het hele Nieuwe Testament heen, in alle Joods-christelijke gemeenten en in alle heiden-christelijke gemeenten. In de vroege gemeenten namen alle mensen hun zalfolie mee naar de samenkomsten. Tijdens de samenkomst werd er een zegen uitgesproken over de zalfolie, waarna mensen het weer mee naar huis namen, voor hun persoonlijke dagelijkse gebruik. Dit gebruikelijke persoonlijke gebruik hield aan tot in de negende eeuw. Rond die tijd ontstonden kerkelijke rituelen en kerkelijke regels, en nam het gebruikelijke persoonlijke gebruik van zalfolie steeds verder af, totdat het persoonlijke gebruik in de negende eeuw volledig verdween. In plaats daarvan mocht de zalfolie alleen nog door kerkleiders worden gebruikt. We hebben het dan over de vroege Katholieke Kerk. De Katholieke Kerk had vastomlijnde zalvingsrituelen ingesteld, en alleen voor de zalving van zieke mensen. Wat een verlies. Dit alles vond plaats vóór het Grote Schisma en ruim vóór de Reformatie. Tegen de tijd dat die gebeurtenissen plaatsvonden, wisten de meeste mensen niet eens meer wat de betekenis van de zalving en de zalfolie inhield, behalve dan de zalving van de zieken.

Na het Grote Schisma, en een eeuw vóór de Reformatie, werd het zelfs nog erger. Vanaf dat moment besloten de kerkleiders dat de zalving niet langer bedoeld was voor zieken, maar alleen voor hen die op het punt stonden te sterven. Dus als je ziek was, moest je wachten tot je op sterven lag, voordat een van de kerkleiders zelfs maar bereid was om te komen en je te zalven. Immers, kerkregels en kerkelijke rituelen gingen in die tijd boven de Bijbel. In sommige kerken is dat nog steeds zo.

Toen vond de Reformatie plaats en begonnen allerlei denominaties te groeien. Ik kon niet echt veel vinden over de geschiedenis van het gebruik van zalfolie in alle denominaties, maar het feit dat de meeste denominaties de zalving nog steeds alleen gebruiken voor zieken, zegt veel. Er zijn zelfs veel kerken die helemaal geen zalfolie meer gebruiken. Tegenwoordig is dat meestal vanwege een gebrek aan kennis. In de jaren zestig van de twintigste eeuw kwam de Katholieke Kerk terug op haar besluit met betrekking tot de zalving van de zieken, en besloot zij dat vanaf dat moment alle zieken opnieuw gezalfd zouden moeten worden, volgens de Schrift. Vanaf dat moment hoefden mensen niet langer te wachten tot zij op sterven lagen. In de meerderheid van de kerken en denominaties is het gebruikelijke persoonlijke gebruik van zalfolie echter nooit hersteld. Ook dit is een groot verlies voor de kerk.

Zoveel mensen zijn verblind geraakt door de kluwen van kerkregels en kerkelijke rituelen, die door mensen zijn gemaakt en nooit door de HEERE zijn geboden. Er is maar één veilige plek in deze wereld, en dat is in het Woord van God. Kerkregels of kerkelijke rituelen zullen je nooit enige vorm van zekerheid bieden. Ga terug naar de basis, ga terug naar het Woord van God zelf. Laat het Woord van God bepalen wat waar is en wat niet.

Wat het gebruik van zalfolie en de zalving betreft, is het Woord duidelijk. Om het je gemakkelijk te maken, heb ik zelfs elk Bijbelvers dat spreekt over de zalving, de zalfolie, de olijfbomen en de olijven, opgenomen aan het einde van dit boek. Op die manier hoef je het niet aan te nemen, hoef je het niet blindelings als waarheid te accepteren, maar kun je het zelf zien en toetsen. Voor mij is Jezus mijn rolmodel. Hij is het blauwdruk van wat waar christendom zou moeten zijn. Als Hij, Zijn discipelen en alle eerste gemeenten zalfolie gebruikten voor persoonlijk gebruik, op dagelijkse basis, dan doe ik dat ook. Jezus Christus is mijn Meester. Ik volg Zijn voorbeeld. En ik moedig je aan om hetzelfde te doen.