Het verschil tussen zalving in het Oude en het Nieuwe Testament wordt duidelijker wanneer we Gods oorspronkelijke bedoeling met Zijn volk bezien. Toen Hij Abraham riep, beloofde Hij dat alle geslachten van de aarde door hem gezegend zouden worden (Genesis 12:1–3). Later sprak God Zijn voornemen uit om Israël tot een koninkrijk van priesters en een heilig volk te maken (Exodus 19:5–6). Een priester dient God ten behoeve van anderen; deze roeping was dus niet bedoeld om alleen Israël ten goede te komen. Door Zijn uitverkoren volk wilde God Zich aan de volken bekendmaken. Onder het Oude Verbond werd de priesterdienst binnen de tabernakel echter de verantwoordelijkheid van een speciaal aangesteld priesterschap. Ook koningen werden door zalving aangesteld, en de toerusting met kracht door de Heilige Geest was in het bijzonder verbonden met bepaalde personen die tot verantwoordelijke dienst aan God geroepen waren. Dit verband wordt zichtbaar wanneer Samuël Saul en David zalft. In beide verslagen staat de fysieke zalving in nauw verband met de komst van de Geest van de HEERE (1 Samuël 10:1, 6; 16:13). De uiterlijke handeling markeert een goddelijke aanstelling, terwijl de Heilige Geest de kracht geeft die nodig is om deze roeping te vervullen.
Door Jezus Christus komt Gods voornemen om een koninklijk priesterschap te vormen onder het Nieuwe Verbond tot vervulling. Jezus is zowel onze Hogepriester als Koning, en door Zijn offer zijn wij dicht bij de Vader gebracht. In 1 Petrus 2:4–9 worden gelovigen beschreven als levende stenen die worden opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap en een koninklijk priesterschap. Ook Openbaring 1:5–6 verklaart dat Jezus ons tot koningen en priesters voor Zijn God en Vader heeft gemaakt. Deze roeping is niet voorbehouden aan een kleine groep speciaal aangestelde kerkelijke leiders; iedere oprechte volgeling van Jezus behoort tot Zijn koninklijk priesterschap. De uitstorting van de Heilige Geest op Pinksteren maakt de buitengewone betekenis van deze nieuwe werkelijkheid nog duidelijker. Gelovigen zijn nu de woonplaats van Gods Geest en zijn geroepen Hem ten behoeve van de wereld te dienen. Dit betekent niet dat de gemeente Israël heeft vervangen of dat Gods beloften aan het Joodse volk zijn vervallen. Romeinen 11:16–18 beschrijft gelovigen uit de volken als takken die in de edele olijfboom zijn geënt en die delen in zijn rijkdom, terwijl zij door zijn wortel worden gedragen. Fysieke zalving blijft onder het Nieuwe Verbond betekenisvol, maar haar grotere betekenis ligt in de geestelijke werkelijkheid die nu door Jezus Christus beschikbaar is: Gods volk, vervuld met Zijn Geest, dat Hem als Zijn koninklijk priesterschap dient.
Huis van Zalving