Ja. Persoonlijke zalving was onder het volk Israël een gebruikelijk onderdeel van het dagelijks leven, en Jezus verwees ernaar als naar een vertrouwde praktijk. Psalm 104:15 spreekt over olie die het gezicht doet glanzen, terwijl Prediker 9:8 ons aanspoort ons hoofd niet zonder olie te laten. De betekenis van deze gewoonte wordt bijzonder duidelijk wanneer we kijken naar wat er gebeurde als mensen zichzelf juist niet meer zalfden. In 2 Samuël 14:2 krijgt een vrouw de opdracht geen olie te gebruiken, zodat zij de indruk zal wekken al lange tijd te rouwen. Ook Daniël zag tijdens een rouwperiode van drie weken af van persoonlijke zalving (Daniël 10:2–3). Jezus sprak in Mattheüs 6:16–18 over een vergelijkbare situatie. Sommige mensen verwaarloosden tijdens het vasten bewust hun gewone uiterlijk om hun religieuze toewijding aan anderen te tonen. Jezus droeg Zijn volgelingen op zich zoals gebruikelijk te wassen en te zalven en hun vasten tussen henzelf en hun hemelse Vader te houden.
Dagelijkse zalving kan ook voor christenen vandaag een prachtige geestelijke betekenis hebben. Zij is een profetische uitdrukking van onze afhankelijkheid van de Heilige Geest, Die in ons woont en ons kracht geeft om voor Jezus Christus te leven. Zoals de lampen in de tabernakel voortdurend olie nodig hadden om te blijven branden, zo zijn wij afhankelijk van de voortdurende aanwezigheid en werking van de Heilige Geest om met het licht van Christus te schijnen (Exodus 27:20–21). Persoonlijke zalving kan een eenvoudig dagelijks geloofsmoment worden waarin wij Zijn aanwezigheid erkennen, Hem danken voor Zijn werk in ons en ons opnieuw aan God overgeven. Het is geen religieuze verplichting, magische formule of voorwaarde om onze redding te behouden. Het doel is niet nóg een regel in te stellen, maar een betekenisvolle Bijbelse praktijk te herstellen die ons hart op Jezus richt en onze bewuste afhankelijkheid van Zijn Geest versterkt.
Huis van Zalving