Όχι. Η Γραφή δεν διδάσκει ότι ένας πιστός πρέπει να λάβει άδεια από πάστορα, ιερέα ή εκκλησιαστικό οργανισμό πριν ασκήσει το προσωπικό χρίσμα. Ο Ιησούς έδωσε εντολή στους μαθητές Του να χρίονται όταν νηστεύουν (Ματθαίος 6:17), χωρίς να θεσπίσει καμία απαίτηση για θρησκευτική επίβλεψη ή έγκριση. Στη Νέα Διαθήκη, οι πιστοί περιγράφονται ως βασιλικό ιεράτευμα, που πλησιάζουν τον Θεό μέσω της θυσίας του Ιησού Χριστού (Α' Πέτρου 2:4--9). Αυτή είναι μια αξιοσημείωτη πνευματική πραγματικότητα. Η σχέση μας με τον Πατέρα θεμελιώνεται μέσω του Ιησού, του Αρχιερέα μας, και λαμβάνουμε το Άγιο Πνεύμα μέσω Αυτού. Οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν σημαντική ευθύνη να διδάσκουν, να εξοπλίζουν και να φροντίζουν τον λαό του Θεού, αλλά δεν διορίζονται για να αντικαταστήσουν την άμεση σχέση του πιστού με τον Κύριο. Ο σκοπός της γνήσιας πνευματικής ηγεσίας είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να εξαρτώνται όλο και περισσότερο από τον Ιησού Χριστό και όχι από ανθρώπινη εξουσία.
Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική διάκριση ανάμεσα στο προσωπικό χρίσμα και σε ενέργειες που εμπλέκουν πνευματική ευθύνη για άλλους ανθρώπους. Το να χρίει κανείς κάποιον για διακονία, να ασκεί εξουσία πάνω σε άλλους ή να αφιερώνει κάτι που ανήκει σε άλλο πρόσωπο εγείρει πρόσθετα ζητήματα διορισμού, ευθύνης και νόμιμης εξουσίας. Αυτά τα θέματα δεν πρέπει να συγχέονται με την απλή πράξη του να χρίει κανείς τον εαυτό του κατά την προσωπική προσευχή ή αφοσίωση. Ούτε θα πρέπει η χριστιανική ελευθερία να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για ανταρσία ή περιττή σύγκρουση μέσα στην Εκκλησία. Έχουμε εντολή να σεβόμαστε και να προσευχόμαστε για όσους τους έχει ανατεθεί πνευματική ηγεσία, ενώ παράλληλα δοκιμάζουμε κάθε διδασκαλία με βάση τον Λόγο του Θεού. Η προσωπική σας σχέση με τον Ιησού Χριστό δεν είναι ιδιοκτησία μιας ομολογίας ή θρησκευτικού ιδρύματος. Μέσω Αυτού, έχετε άμεση πρόσβαση στον Πατέρα, και το προσωπικό χρίσμα μπορεί να ασκείται ως ουσιαστική έκφραση αυτής της σχέσης.
Οίκος του Χρίσματος