Προορίζεται το χρίσμα με λάδι μόνο για ανθρώπους που είναι άρρωστοι;

Όχι. Αν και το χρίσμα των αρρώστων διδάσκεται ξεκάθαρα στην Καινή Διαθήκη, ο περιορισμός κάθε μορφής χρίσματος σε αυτή τη μοναδική εφαρμογή αγνοεί την ευρύτερη βιβλική καταγραφή. Το Μάρκος 6:13 περιγράφει τους μαθητές να χρίουν αρρώστους με λάδι και να τους θεραπεύουν, ενώ ο Ιάκωβος 5:14--16 δίνει οδηγίες σχετικά με την προσευχή και το χρίσμα από τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Ωστόσο, το χρίσμα εμφανίζεται επίσης σε όλη τη Γραφή σε σχέση με την προσωπική φροντίδα, την αφιέρωση, τον θεϊκό διορισμό, τη χαρά, την ευλογία και την αποκατάσταση. Ο Ιακώβ έχρισε μια πέτρα μετά τη συνάντησή του με τον Θεό (Γένεση 28:18), ο Δαβίδ χρίστηκε όταν τελείωσε η περίοδος του πένθους του (Β' Σαμουήλ 12:20), και ο Εκκλησιαστής 9:8 ενθαρρύνει την προσωπική χρήση λαδιού. Το πιο σημαντικό, ο Ιησούς έδωσε εντολή στους ακολούθους Του να χρίονται όταν νήστευαν (Ματθαίος 6:17). Κανένα από αυτά τα χωρία δεν περιγράφει το χρίσμα κάποιου αρρώστου. Η Γραφή επομένως προσφέρει μια πολύ ευρύτερη κατανόηση του χρίσματος από την πρακτική της προσευχής μόνο για φυσική θεραπεία.

Το πνευματικό νόημα του χρίσματος συνδέεται στενά με την παρουσία και την ενδυνάμωση του Αγίου Πνεύματος. Το φυσικό χρίσμα λειτουργεί ως προφητική πράξη πίστης, δίνοντας ορατή έκφραση στον φυσικό κόσμο στην πεποίθησή μας για μια πνευματική πραγματικότητα που θεμελίωσε ο Θεός. Στο Ησαΐας 61:3, το λάδι της χαράς αντικαθιστά το πένθος, αποκαλύπτοντας τον αποκαταστατικό σκοπό του έργου του Θεού. Το ίδιο χωρίο, που παραθέτει ο Ιησούς στο Λουκάς 4:18--19, αποκαλύπτει τον σκοπό του χρίσματός Του: την κήρυξη του Ευαγγελίου, τη θεραπεία των συντετριμμένων στην καρδιά, την απελευθέρωση αιχμαλώτων και την ελευθερία των καταπιεσμένων. Ο σκοπός του Θεού είναι να σώσει, να θεραπεύσει, να ελευθερώσει και να αποκαταστήσει. Το προσωπικό χρίσμα επιτρέπει στους πιστούς να εκφράζουν την πίστη τους στην παρουσία και το έργο του Αγίου Πνεύματος στην καθημερινή τους ζωή, όχι μόνο σε περιόδους ασθένειας. Ο περιορισμός της χρήσης του λαδιού χρίσματος αποκλειστικά στους αρρώστους στενεύει αναίτια μια πρακτική που η Γραφή παρουσιάζει σε πολλά διαφορετικά πλαίσια.