Η διάκριση ανάμεσα στο χρίσμα της Παλαιάς Διαθήκης και στο χρίσμα της Καινής Διαθήκης γίνεται σαφέστερη όταν λαμβάνουμε υπόψη τον αρχικό σκοπό του Θεού για τον λαό Του. Όταν κάλεσε τον Αβραάμ, υποσχέθηκε ότι όλες οι οικογένειες της γης θα ευλογούνταν μέσω αυτού (Γένεση 12:1--3). Αργότερα, ο Θεός δήλωσε την πρόθεσή Του να κάνει τον Ισραήλ βασίλειο ιερέων και έθνος άγιο (Έξοδος 19:5--6). Ένας ιερέας υπηρετεί τον Θεό εκ μέρους άλλων, επομένως αυτή η κλήση δεν προοριζόταν να ωφελήσει μόνο τον Ισραήλ. Μέσω του εκλεκτού λαού Του, ο Θεός σκόπευε να αποκαλυφθεί στα έθνη. Ωστόσο, υπό την Παλαιά Διαθήκη, η ιερατική υπηρεσία μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου έγινε ευθύνη ενός ειδικά διορισμένου ιερατείου. Οι βασιλείς επίσης διορίζονταν μέσω χρίσματος, και η ενδυνάμωση του Αγίου Πνεύματος συνδεόταν ιδιαίτερα με συγκεκριμένα άτομα που καλούνταν να υπηρετήσουν τον Θεό σε θέσεις ευθύνης. Αυτή η σχέση γίνεται ορατή όταν ο Σαμουήλ χρίει τον Σαούλ και τον Δαβίδ. Και στις δύο αφηγήσεις, το φυσικό χρίσμα συνδέεται στενά με τον ερχομό του Πνεύματος του Κυρίου (Α' Σαμουήλ 10:1, 6· 16:13). Η εξωτερική πράξη σηματοδοτεί έναν θεϊκό διορισμό, ενώ το Άγιο Πνεύμα παρέχει την ενδυνάμωση που απαιτείται για την εκπλήρωσή του.
Μέσω του Ιησού Χριστού, ο σκοπός του Θεού να θεμελιώσει ένα βασιλικό ιεράτευμα εισέρχεται στην εκπλήρωσή του υπό τη Νέα Διαθήκη. Ο Ιησούς είναι ταυτόχρονα ο Αρχιερέας και ο Βασιλιάς μας, και μέσω της θυσίας Του έχουμε πλησιάσει τον Πατέρα. Στο Α' Πέτρου 2:4--9, οι πιστοί περιγράφονται ως ζωντανές πέτρες που οικοδομούνται σε πνευματικό οίκο, άγιο ιεράτευμα και βασιλικό ιεράτευμα. Η Αποκάλυψη 1:5--6 δηλώνει ομοίως ότι ο Ιησούς μας έκανε βασιλείς και ιερείς στον Θεό και Πατέρα Του. Αυτή η κλήση δεν προορίζεται για μια μικρή ομάδα ειδικά διορισμένων ηγετών της εκκλησίας· κάθε γνήσιος ακόλουθος του Ιησού ανήκει στο βασιλικό Του ιεράτευμα. Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής αποδεικνύει περαιτέρω την εξαιρετική σημασία αυτής της νέας πραγματικότητας. Οι πιστοί είναι τώρα η κατοικία του Πνεύματος του Θεού και καλούνται να Τον υπηρετούν εκ μέρους του κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία αντικατέστησε τον Ισραήλ ή ότι οι υποσχέσεις του Θεού προς τον Εβραϊκό λαό ακυρώθηκαν. Ρωμαίους 11:16--18 περιγράφει τους πιστούς από τα έθνη ως κλαδιά εμβολιασμένα στην καλλιεργημένη ελιά, που μετέχουν στον πλούτο της ρίζας της ενώ στηρίζονται από αυτήν. Το φυσικό χρίσμα παραμένει σημαντικό υπό τη Νέα Διαθήκη, αλλά η μεγαλύτερη σημασία του βρίσκεται στην πνευματική πραγματικότητα που είναι τώρα διαθέσιμη μέσω του Ιησού Χριστού: ο λαός του Θεού, γεμάτος από το Πνεύμα Του, υπηρετώντας ως βασιλικό Του ιεράτευμα.
Οίκος του Χρίσματος