Απολύτως. Δεν υπάρχει βιβλική βάση για την υπόθεση ότι η χρήση του λαδιού χρίσματος τελείωσε με την Παλαιά Διαθήκη ή ότι πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά σε ηγέτες εκκλησιών που προσεύχονται για αρρώστους. Σε όλη τη Γραφή, το προσωπικό χρίσμα ήταν συνηθισμένη πρακτική ανάμεσα στον λαό του Θεού. Η Ρουθ έλαβε την εντολή να πλυθεί και να χριστεί πριν πλησιάσει τον Βοόζ (Ρουθ 3:3), ο Εκκλησιαστής 9:8 μάς ενθαρρύνει να μην αφήνουμε το κεφάλι μας χωρίς λάδι, και ο ίδιος ο Ιησούς έδωσε εντολή στους μαθητές Του να χρίουν το κεφάλι τους και να πλένουν το πρόσωπό τους όταν νήστευαν (Ματθαίος 6:16--18). Η εντολή Του δεν αποσκοπούσε στη θέσπιση μιας νέας θρησκευτικής τελετής για τη νηστεία. Αντίθετα, το προσωπικό χρίσμα ήταν τόσο γνωστό ώστε η αποφυγή του μπορούσε να επιστήσει την προσοχή στο πένθος ή στη νηστεία κάποιου. Ο Ιησούς ήθελε οι ακόλουθοί Του να συνεχίσουν τη συνήθη προσωπική τους φροντίδα αντί να εμφανίζονται επίτηδες δυστυχισμένοι για να κερδίσουν θρησκευτική αναγνώριση. Το χρίσμα εξέφραζε επίσης το τέλος του πένθους και την επιστροφή της χαράς και της αποκατάστασης, όπως φάνηκε όταν ο Δαβίδ πλύθηκε, χρίστηκε και μπήκε στον οίκο του Κυρίου για να λατρεύσει (Β' Σαμουήλ 12:20). Στην Καινή Διαθήκη, οι μαθητές επίσης άλειφαν τους αρρώστους με λάδι και τους θεράπευαν (Μάρκος 6:12--13), ενώ ο Ιάκωβος 5:14--16 δίνει συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με τους πρεσβυτέρους που προσεύχονται και χρίουν όσους είναι άρρωστοι. Το προσωπικό χρίσμα και το χρίσμα άλλων είναι επομένως και τα δύο παρόντα στη βιβλική καταγραφή, αν και οι περιστάσεις και οι ευθύνες τους διαφέρουν.
Η ευρεία προσωπική χρήση του λαδιού χρίσματος συνεχίστηκε ανάμεσα στους πρώτους χριστιανούς αλλά σταδιακά περιορίστηκε όλο και περισσότερο καθώς αναπτύχθηκαν εκκλησιαστικά έθιμα και τυποποιημένες θρησκευτικές πρακτικές. Στη Δυτική Εκκλησία, το χρίσμα τελικά συνδέθηκε έντονα με καθορισμένες τελετές που τελούσαν ηγέτες εκκλησιών, ιδιαίτερα σε σχέση με σοβαρή ασθένεια και την επέλαση του θανάτου. Ωστόσο, η εκκλησιαστική παράδοση δεν πρέπει ποτέ να γίνεται η τελική αρχή για το τι επιτρέπει η Γραφή. Κάθε πιστός είναι μέρος του βασιλικού ιερατείου που θεμελιώθηκε μέσω του Ιησού Χριστού (Α' Πέτρου 2:4--9), και το προσωπικό χρίσμα δεν απαιτεί άδεια από πάστορα ή άλλο θρησκευτικό αξιωματούχο. Η κατάσταση είναι διαφορετική όταν χρίουμε άλλους ανθρώπους, διορίζουμε κάποιον σε θέση εξουσίας ή καθαγιάζουμε τόπους και υπάρχοντα. Τέτοιες πράξεις εμπλέκουν τις βιβλικές αρχές της ευθύνης, του διορισμού και της αναγνωρισμένης εξουσίας, που δεν πρέπει να αγνοούνται. Το προσωπικό χρίσμα, ωστόσο, παραμένει διαθέσιμο στους πιστούς ως ορατή έκφραση πίστης, ευλογίας, αποκατάστασης και αφιέρωσης στον Θεό. Δεν πρέπει ποτέ να γίνει άδεια τελετουργία που εκτελείται από συνήθεια, δεισιδαιμονία ή θρησκευτική υποχρέωση. Ο σκοπός του είναι να εκφράζει μια ζωντανή σχέση με τον Κύριο και την εξάρτησή μας από το Άγιο Πνεύμα Του.
Οίκος του Χρίσματος