Ναι. Το προσωπικό χρίσμα ήταν συνηθισμένο μέρος της καθημερινής ζωής ανάμεσα στον λαό του Ισραήλ, και ο Ιησούς το ανέφερε ως γνωστή πρακτική. Ο Ψαλμός 104:15 μιλά για λάδι που κάνει το πρόσωπο να λάμπει, ενώ ο Εκκλησιαστής 9:8 μάς ενθαρρύνει να μην αφήνουμε το κεφάλι μας χωρίς λάδι. Η σημασία αυτού του έθιμου γίνεται ιδιαίτερα σαφής όταν εξετάζουμε τι συνέβαινε όταν οι άνθρωποι σταματούσαν να χρίονται. Στο Β' Σαμουήλ 14:2, μια γυναίκα λαμβάνει την εντολή να μη χρησιμοποιήσει λάδι ώστε να φανεί ότι πενθούσε για πολύ καιρό. Ο Δανιήλ ομοίως απέφυγε να χριστεί κατά τη διάρκεια μιας τρίεβδομης περιόδου πένθους (Δανιήλ 10:2--3). Ο Ιησούς αναφέρθηκε σε μια παρόμοια κατάσταση στο Ματθαίος 6:16--18. Κάποιοι παραμελούσαν επίτηδες τη συνηθισμένη εμφάνισή τους κατά τη νηστεία για να κάνουν την θρησκευτική τους αφοσίωση ορατή στους άλλους. Ο Ιησούς έδωσε εντολή στους ακολούθους Του να πλένονται και να χρίονται όπως συνήθως, κρατώντας τη νηστεία τους μεταξύ εκείνων και του ουράνιου Πατέρα τους.
Το καθημερινό χρίσμα μπορεί επίσης να έχει μια όμορφη πνευματική σημασία για τους χριστιανούς σήμερα. Είναι προφητική έκφραση της εξάρτησής μας από το Άγιο Πνεύμα, που κατοικεί μέσα μας και μας ενδυναμώνει να ζούμε για τον Ιησού Χριστό. Όπως ακριβώς τα λυχνάρια στη Σκηνή του Μαρτυρίου χρειάζονταν συνεχή παροχή λαδιού για να παραμένουν αναμμένα, εμείς εξαρτώμαστε από τη συνεχή παρουσία και το έργο του Αγίου Πνεύματος για να λάμπουμε με το φως του Χριστού (Έξοδος 27:20--21). Το προσωπικό χρίσμα μπορεί να γίνει μια απλή καθημερινή στιγμή πίστης κατά την οποία αναγνωρίζουμε την παρουσία Του, Τον ευχαριστούμε για το έργο Του μέσα μας και παραδινόμαστε εκ νέου στον Θεό. Δεν είναι θρησκευτική υποχρέωση, μαγική φόρμουλα ή προϋπόθεση για τη διατήρηση της σωτηρίας μας. Ο σκοπός δεν είναι να θεσπίσουμε άλλον κανόνα, αλλά να αποκαταστήσουμε μια ουσιαστική βιβλική πρακτική που στρέφει τις καρδιές μας προς τον Ιησού και ενισχύει τη συνειδητή εξάρτησή μας από το Πνεύμα Του.
Οίκος του Χρίσματος