Μπορεί Οποιοσδήποτε να Χρησιμοποιήσει Λάδι Χρίσματος; Ανακάλυψε Βιβλικές Αλήθειες & Παρεξηγήσεις

Έχω ακούσει αυτή την ερώτηση τόσες πολλές φορές. Ποιος επιτρέπεται να χρησιμοποιεί Λάδι Χρίσης; Πάντα απαντούσα σε αυτή την ερώτηση με την απάντηση ότι ο καθένας επιτρέπεται να το χρησιμοποιεί, και εξακολουθώ να στέκομαι πίσω από αυτή την απάντηση. Μάλιστα, έχω βρει ακόμη περισσότερες αποδείξεις γι' αυτό, καθώς μελετούσα αυτό το θέμα. Η προσωπική χρήση του Λαδιού Χρίσης ήταν κοινή πρακτική σε όλη την Παλαιά Διαθήκη και σε όλη την Καινή Διαθήκη. Ήταν κοινή πρακτική ανάμεσα στον λαό του Ισραήλ, και αργότερα και ανάμεσα στους Χριστιανούς των πρώτων Εκκλησιών. Η προσωπική χρήση του Λαδιού Χρίσης μπορεί να βρεθεί σε αυτούς τους βιβλικούς στίχους.

Λούσου λοιπόν και αλείψου με λάδι, φόρεσε τα καλύτερά σου ρούχα και κατέβα στο αλώνι· αλλά μην κάνεις τον εαυτό σου γνωστό στον άνδρα μέχρι να τελειώσει το φαγητό και το πιοτό του.

Ρουθ 3:3

Και κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου, λάδι που κάνει το πρόσωπό του να λάμπει, και ψωμί που ενδυναμώνει την καρδιά του ανθρώπου.

Ψαλμός 104:15

Ας είναι τα ρούχα σου πάντα λευκά, και το κεφάλι σου ας μην στερείται λαδιού.

Εκκλησιαστής 9:8

Αλλά εσύ, όταν νηστεύεις, άλειψε το κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου

Κατά Ματθαίον 6:17

Σε όλη τη διαδρομή από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη, οι απλοί άνθρωποι χρησιμοποιούσαν Λάδι Χρίσης για να χρίζονται. Στο κατά Ματθαίον, ακόμη και ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του να το κάνουν αυτό. Γιατί τους το είπε αυτό; Ως θρησκευτική πράξη κατά τη νηστεία; Απολύτως όχι. Το να χρίζεσαι ήταν τόσο κοινή πρακτική, που όλοι οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν με τα πρόσωπά τους χρισμένα. Το θέμα ήταν ότι οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς λάτρευαν να δείχνουν ότι νήστευαν, για να λάβουν την τιμή των ανθρώπων. Το έκαναν αυτό βάζοντας θλιμμένο πρόσωπο και μη χρίζοντας τον εαυτό τους. Όταν δεν χριζόσουν τον εαυτό σου εκείνες τις εποχές, πραγματικά ξεχώριζες και οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν ότι κάτι συνέβαινε μαζί σου. Ήταν επίσης κοινή πρακτική να μη χρίζεσαι κατά τις περιόδους νηστείας, οπότε δεν ήταν κάτι περίεργο. Οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς το έκαναν για να το κάνουν ορατό στους ανθρώπους ότι νήστευαν. Για να δείξουν σε όλους πόσο θρησκευόμενοι ήταν. Ο Ιησούς ασχολήθηκε με αυτό το ζήτημα, λέγοντας ότι όταν νηστεύεις, πρέπει να το κάνεις για τον Πατέρα μας στους ουρανούς και όχι για να σε βλέπουν οι άνθρωποι. Έτσι διέταξε τους μαθητές Του να ενεργούν όπως πάντα έκαναν, όταν νήστευαν. Με άλλα λόγια, έπρεπε να πλένουν τα πρόσωπά τους, όπως πάντα έκαναν, και έπρεπε να αλείφουν τα κεφάλια τους, όπως πάντα έκαναν. Κάνοντας έτσι, έμοιαζαν ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι, χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται ότι νήστευαν. Ο Ιησούς πρόσθεσε αυτή την υπόσχεση:

Και ο Πατέρας σου που βλέπει στα κρυφά θα σε ανταμείψει φανερά.

Κατά Ματθαίον 6:18

Η έλλειψη χρίσης ήταν επίσης σημάδι πένθους. Όταν συνέβαινε κάτι τρομερό, όπως ο θάνατος κάποιου, τότε οι φίλοι της οικογένειας δεν χρίζονταν. Όλοι στο περιβάλλον τους μπορούσαν να δουν ότι βρίσκονταν σε περίοδο πένθους, από την έλλειψη λαδιού στα κεφάλια τους. Αυτό μπορεί να φανεί στους παρακάτω βιβλικούς στίχους.

Και ο Ιωάβ έστειλε στη Θεκουέ και έφερε από εκεί μια σοφή γυναίκα, και της είπε: «Σε παρακαλώ, προσποιήσου ότι πενθείς, και φόρεσε ρούχα πένθους· μην αλειφτείς με λάδι, αλλά συμπεριφέρσου σαν γυναίκα που πενθεί για νεκρό εδώ και πολύ καιρό.

Β΄ Βασιλέων 14:2

Δεν έφαγα ευχάριστο φαγητό, κρέας ή κρασί δεν μπήκε στο στόμα μου, ούτε αλείφτηκα καθόλου, μέχρι να συμπληρωθούν τρεις ολόκληρες εβδομάδες.

Δανιήλ 10:3

Αυτό μπορεί να βρεθεί επίσης στην ιστορία του βασιλιά Δαβίδ. Αφού διέπραξε μοιχεία με τη Βηρσαβεέ, εκείνη έμεινε έγκυος και γέννησε έναν γιο. Ο Δαβίδ δέχτηκε τότε την επίσκεψη του προφήτη Νάθαν, ο οποίος τον αντιμετώπισε με την αμαρτία του, για την οποία ο Δαβίδ ήταν καθαρά τυφλωμένος. Ο Νάθαν χρησιμοποίησε μια παραβολή και ο Θεός άνοιξε τα μάτια του Δαβίδ στην αμαρτία του. Αμέσως παραδέχτηκε την ενοχή του με τα λόγια: «Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου». Ως αποτέλεσμα της στάσης του απέναντι στην αμαρτία, δηλαδή της ομολογίας του να παραδεχτεί την ενοχή, η ζωή του διασώθηκε από τον Κύριο. Αλλά εκείνες τις ημέρες η θυσία του Ιησού δεν είχε ακόμη συμβεί, οπότε η ετυμηγορία ήταν ότι το παιδί του θα πέθαινε, το παιδί που είχε με τη Βηρσαβεέ. Ο Δαβίδ ήταν συντετριμμένος. Το παιδί αρρώστησε και ο Δαβίδ άρχισε να ικετεύει τον Θεό για το παιδί. Νήστεψε και κοιμόταν στο έδαφος όλη τη νύχτα. Αυτό συνεχίστηκε για επτά ημέρες, κατά τις οποίες αρνήθηκε να φάει. Στο τέλος των επτά ημερών, ο Λόγος του Κυρίου εκπληρώθηκε και το παιδί πέθανε. Βασικά είχε ήδη πενθήσει για τον θάνατο του παιδιού. Αλλά όταν το παιδί πέθανε, είδε ότι δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που μπορούσε να κάνει και τερμάτισε την περίοδο πένθους του. Όπως μπορείτε να δείτε στον επόμενο στίχο, το έκανε αυτό πλένοντας τον εαυτό του και αλείφοντάς τον.

Έτσι ο Δαβίδ σηκώθηκε από τη γη, πλύθηκε και αλείφτηκε, και άλλαξε ρούχα· και πήγε στον οίκο του Κυρίου και προσκύνησε. Έπειτα πήγε στο σπίτι του· και όταν ζήτησε, του έβαλαν φαγητό μπροστά του, και έφαγε.

Β΄ Βασιλέων 12:20

Αλείφοντας τον εαυτό του, έδειξε σε όλους ότι η περίοδος πένθους του είχε τελειώσει. Ήταν το σημάδι της αποκατάστασης στην κανονική του κατάσταση, συναισθηματικά και σωματικά. Το να μην αλείφεσαι δεν είναι μόνο σημάδι πένθους, είναι επίσης σημάδι κατάρας. Πώς; Το αντίθετο, το να αλείφεσαι, ήταν και είναι σημάδι της ευλογίας και της εύνοιας του Θεού στη ζωή σου. Η έλλειψη ευλογίας και εύνοιας είναι επομένως σημάδι κατάρας. Αυτό αναφέρεται επίσης στο Δευτερονόμιο, όπου αναφέρονται τα αποτελέσματα μιας κατάρας.

Θα έχεις ελαιόδεντρα σε όλη την περιοχή σου, αλλά δεν θα αλειφτείς με το λάδι· διότι οι ελιές σου θα πέφτουν.

Δευτερονόμιο 28:40

Έτσι, όποτε οι άνθρωποι αλείφονταν, ήταν μια προφητική πράξη και σημάδι ότι τα πήγαιναν καλά, ενώ η έλλειψη χρίσης έδειχνε ότι πενθούσαν και ένιωθαν καταραμένοι, πράγμα που κάποιοι ήταν λόγω της ανυπακοής τους στον Λόγο του Θεού. Μόλις τελείωνε το πένθος, ή μόλις γινόταν μετάνοια και αποκατάσταση, η χρήση του Λαδιού Χρίσης επαναλαμβανόταν. Όταν ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές Του, τους έδωσε σαφείς οδηγίες για το τι να κάνουν.

Έτσι βγήκαν έξω και κήρυτταν ότι οι άνθρωποι πρέπει να μετανοήσουν. Και έβγαλαν πολλά δαιμόνια, και άλειψαν με λάδι πολλούς αρρώστους, και τους θεράπευσαν.

Κατά Μάρκον 6:12-13

Προσευχήθηκαν για τους αρρώστους και τους Άλειψαν με λάδι. Να θυμάστε ότι το Λάδι Χρίσης χρησιμοποιούνταν μόνο αφού είχε διαπιστωθεί ότι κάποιος είχε θεραπευτεί, όχι ενώ ήταν ακόμη άρρωστος. Έτσι αυτό που έκαναν οι μαθητές ήταν μια πράξη πίστης, μια προφητική πράξη διακήρυξης ότι η προσευχή τους είχε ακουστεί και ότι τα λόγια τους, που ειπώθηκαν εξ ονόματος του Ιησού, είχαν ήδη εκπληρωθεί. Έχρισαν τους αρρώστους με πίστη, πιστεύοντας ότι είχε ήδη γίνει, ακόμη πριν υπάρξουν ορατά σημάδια. Και εξαιτίας αυτής της πίστης, οι άρρωστοι θεραπεύτηκαν.

Παρόλο που μερικές φορές μπορεί να φαίνεται έτσι, ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν σε καμία περίπτωση επαναστάτης την εποχή που περπάτησε στη γη. Κάποιοι μπορεί να Τον θεωρούσαν επαναστάτη, αλλά το μόνο πράγμα ενάντια στο οποίο στάθηκε ήταν τα θρησκευτικά και πολιτικά πνεύματα. Οι άνθρωποι που ενεργούσαν από αυτά τα πνεύματα αποκαλούνταν από τον Ιησού υποκριτές. Αλλά πέρα από αυτό, δεν στάθηκε ποτέ ενάντια στον Λόγο του Θεού με κανέναν τρόπο. Πάντα υπάκουε στις Γραφές σε κάθε λεπτομέρεια. Ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι το πρότυπο για κάθε Χριστιανό, για κάθε μαθητή. Έδειξε στους ανθρώπους πώς ήταν η Χριστιανική ζωή (δηλαδή η «Κεχρισμένη Ζωή»), ζώντας την, και στη συνέχεια λέγοντας και ενθαρρύνοντας τους ακόλουθούς Του να κάνουν το ίδιο. Έτσι, όταν είπε στους μαθητές Του να χρίζονται όταν νήστευαν, όπως πάντα έκαναν, αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ότι έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Διαφορετικά θα ήταν υποκριτής, πράγμα που σαφώς δεν είναι. Ο Ιησούς και όλοι οι μαθητές Του, όλοι οι ακόλουθοί Του, χρησιμοποιούσαν Λάδι Χρίσης σε καθημερινή βάση, για προσωπική χρήση και για να χρίζουν άλλους.

Η κοινή προσωπική χρήση του Λαδιού Χρίσης ανάμεσα στους Χριστιανούς συνεχίστηκε σε όλη την Καινή Διαθήκη, σε όλες τις Ιουδαιοχριστιανικές Εκκλησίες και σε όλες τις Εθνικοχριστιανικές Εκκλησίες. Στις πρώτες Εκκλησίες, όλοι οι άνθρωποι έφερναν μαζί τους το Λάδι Χρίσης τους στις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας, εκφωνούνταν μια ευλογία πάνω στο Λάδι Χρίσης, μετά την οποία οι άνθρωποι το έπαιρναν πίσω στο σπίτι τους, για την καθημερινή προσωπική τους χρήση. Αυτή η κοινή προσωπική χρήση συνεχίστηκε μέχρι τον ένατο αιώνα. Γύρω από εκείνη την εποχή, προέκυψαν οι εκκλησιαστικές τελετουργίες και οι εκκλησιαστικοί κανόνες και η κοινή προσωπική χρήση του Λαδιού Χρίσης μειωνόταν όλο και περισσότερο, μέχρι που η προσωπική χρήση εξαφανίστηκε εντελώς τον ένατο αιώνα. Αντ' αυτού, το Λάδι Χρίσης χρησιμοποιούνταν μόνο από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες. Μιλάμε για την πρώιμη Καθολική Εκκλησία. Η Καθολική Εκκλησία είχε καθιερώσει καθορισμένα τελετουργικά χρίσης, μόνο για τη χρίση των αρρώστων. Τι απώλεια. Όλα αυτά συνέβησαν πριν από το Μεγάλο Σχίσμα και πολύ πριν από τη Μεταρρύθμιση. Μέχρι να συμβούν εκείνα τα γεγονότα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνώριζαν καν το νόημα της Χρίσης και του Λαδιού Χρίσης, παρά μόνο εκτός από τη χρίση των αρρώστων.

Μετά το Μεγάλο Σχίσμα, και έναν αιώνα πριν από τη Μεταρρύθμιση, έγινε ακόμη χειρότερο. Από εκείνη τη στιγμή οι εκκλησιαστικοί ηγέτες αποφάσισαν ότι η Χρίση δεν ήταν πλέον για τους αρρώστους, αλλά μόνο για εκείνους που επρόκειτο να πεθάνουν. Έτσι, αν ήσουν άρρωστος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι να πεθαίνεις, πριν κάποιος εκκλησιαστικός ηγέτης δεχόταν καν να έρθει και να σε χρίσει. Άλλωστε, οι εκκλησιαστικοί κανόνες και οι εκκλησιαστικές τελετουργίες προηγούνταν της Βίβλου εκείνη την εποχή. Σε ορισμένες Εκκλησίες αυτό ισχύει ακόμη.

Έπειτα έγινε η Μεταρρύθμιση και άρχισαν να αναπτύσσονται κάθε λογής ονομασίες. Δεν μπόρεσα πραγματικά να βρω πολλά από την ιστορία της χρήσης του Λαδιού Χρίσης σε όλες τις ονομασίες, αλλά δεδομένου του γεγονότος ότι οι περισσότερες ονομασίες χρησιμοποιούν ακόμη τη Χρίση μόνο για τους αρρώστους, λέει πολλά. Υπάρχουν ακόμη πολλές Εκκλησίες που δεν χρησιμοποιούν πλέον καθόλου Λάδι Χρίσης. Σήμερα αυτό οφείλεται κυρίως σε έλλειψη γνώσης. Τη δεκαετία του εξήντα του εικοστού αιώνα, η Καθολική Εκκλησία ανακάλεσε την απόφασή της σχετικά με τη χρίση των αρρώστων, και αποφάσισε ότι από εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άρρωστοι θα έπρεπε να χρίζονται ξανά, σύμφωνα με τις Γραφές. Από εκείνη τη στιγμή οι άνθρωποι δεν χρειαζόταν πλέον να περιμένουν μέχρι να πεθάνουν. Ωστόσο, στην πλειονότητα των Εκκλησιών και ονομασιών, η κοινή προσωπική χρήση του Λαδιού Χρίσης δεν έχει ποτέ αποκατασταθεί. Και πάλι, είναι μια μεγάλη απώλεια για την Εκκλησία.

Τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν τυφλωθεί από το μπλέξιμο των εκκλησιαστικών κανόνων και τελετουργιών, οι οποίοι είναι ανθρωποποίητοι και δεν διατάχθηκαν ποτέ από τον Κύριο. Υπάρχει μόνο ένα ασφαλές μέρος σε αυτόν τον κόσμο, και αυτό είναι ο Λόγος του Θεού. Οι εκκλησιαστικοί κανόνες ή οι εκκλησιαστικές τελετουργίες δεν θα σου προσφέρουν ποτέ καμία μορφή ασφάλειας. Γύρισε στα βασικά, γύρισε στον ίδιο τον Λόγο του Θεού. Άφησε τον Λόγο του Θεού να αποφασίσει τι είναι αλήθεια και τι όχι.

Όσον αφορά τη χρήση του Λαδιού Χρίσης και της Χρίσης, ο Λόγος είναι σαφής. Για να σας το κάνω εύκολο, έχω μάλιστα συμπεριλάβει κάθε βιβλικό στίχο που μιλάει για τη Χρίση, το Λάδι Χρίσης, τα Ελαιόδεντρα και τις Ελιές, στο τέλος αυτού του βιβλίου. Έτσι δεν χρειάζεται να υποθέτετε, δεν χρειάζεται να δεχτείτε τυφλά αυτό ως αλήθεια, αλλά μπορείτε να δείτε μόνοι σας και να το ελέγξετε. Για μένα, ο Ιησούς είναι το πρότυπό μου. Είναι το σχέδιο για το πώς πρέπει να είναι ο αληθινός Χριστιανισμός. Αν Εκείνος, οι μαθητές Του και όλες οι πρώτες Εκκλησίες χρησιμοποιούσαν Λάδι Χρίσης για προσωπική χρήση, σε καθημερινή βάση, τότε το ίδιο κάνω κι εγώ. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριός μου. Ακολουθώ το παράδειγμά Του. Και σας ενθαρρύνω να κάνετε το ίδιο.