Αποκαθιστώντας τη Δύναμη του Θεού: Η Κλοπή Τριών Ζωτικών Πρακτικών

Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά με αρρωσταίνει, είναι οι κανόνες και οι παραδόσεις της Εκκλησίας. Είναι ένα θρησκευτικό πνεύμα που θέλει να μας κρατά δεσμευμένους με κανόνες και νόμους που ποτέ δεν επιβλήθηκαν από τον Θεό. Για τον σκοπό αυτής της μελέτης, θα αναφέρω κάποιους από αυτούς, αλλά μόνο για να τεκμηριώσω ένα σημείο, όχι για να τους ενθαρρύνω ή να τους τονίσω. Το πιο αξιοσημείωτο, και συνάμα αναμενόμενο, αποτέλεσμα ήταν και συχνά εξακολουθεί να είναι ότι οι ηγέτες της Εκκλησίας θέλουν να κάνουν την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, εξαρτημένη από αυτούς. Αυτό φαίνεται βασικά σε κάθε δόγμα, από τους Καθολικούς έως τους Χαρισματικούς. Και είναι εντελώς αντίθετο στο θέλημα του Θεού. Ακούστε, αν θέλουμε την ίδια δύναμη και τα ίδια αποτελέσματα με την πρώιμη Εκκλησία, καλύτερα να αρχίσουμε να κάνουμε ό,τι έκαναν εκείνοι και να εγκαταλείψουμε κάθε μορφή εξάρτησης από ανθρώπους, είτε πρόκειται για ηγέτες της Εκκλησίας είτε όχι.

Ένας αληθινός χριστιανός ηγέτης θα δείχνει ΠΑΝΤΑ προς τον Ιησού και θα βοηθά ΠΑΝΤΑ τους ανθρώπους να γίνονται εξαρτημένοι από Εκείνον, μέσω του Αγίου Πνεύματός Του. Οτιδήποτε άλλο είναι απάτη και πνεύμα διαφορετικό από το Άγιο Πνεύμα. Είμαστε κληθέντες να υπακούμε στους ηγέτες μας και να προσευχόμαστε γι' αυτούς, και δεν υποστηρίζω καμία μορφή εξέγερσης κατά της εξουσίας. Αλλά όταν διαπιστώνεις ότι η εξουσία στην Εκκλησία σου σε κάνει εξαρτημένο από ηγέτες, όταν οι ηγέτες στέκονται ανάμεσα σε εσένα και τον Ιησού, τότε έχω μόνο μία συμβουλή: Φύγε. Διότι όσο είσαι μέλος αυτής της Εκκλησίας, οφείλεις να υποτάσσεσαι στην εξουσία. Αν εκείνη η εξουσία δεν σε κάνει εξαρτημένο από τον Ιησού, τότε ο μόνος τρόπος είναι να αποχωρήσεις από εκείνη την εκκλησία, ώστε να μην βρίσκεσαι πλέον υπό εκείνη την εξουσία και να μη χρειάζεται να εξεγερθείς. Φύλαξε τον εαυτό σου και μείνε σύμφωνος με τον Λόγο του Θεού. Τώρα, ας εμβαθύνουμε.

Στην πρώιμη Χριστιανική Εκκλησία, οι πιστοί ζούσαν την πίστη τους μέσα από τρεις καθημερινές πρακτικές: τη γιορτή του Δείπνου του Κυρίου, την ανάγνωση του Λόγου του Θεού και το χρίσμα με λάδι. Αυτές δεν ήταν άδειες παραδόσεις, αλλά ισχυρές πράξεις πίστης που συνέδεαν τους ανθρώπους απευθείας με την παρουσία και τη δύναμη του Θεού. Αυτές οι πρακτικές, θα μπορούσαμε να πούμε, λειτουργούσαν ως «σημεία επαφής» ανάμεσα στον πνευματικό κόσμο και τις φυσικές σου περιστάσεις. Αντανακλούσαν το πνευματικό πρότυπο του ναού της Παλαιάς Διαθήκης—εξιλέωση (το Αίμα), κάθαρση (ο Λόγος) και ενδυνάμωση (το Χρίσμα)—και επέτρεπαν σε κάθε πιστό να βιώνει τη δύναμη του Θεού χωρίς να στηρίζεται σε θρησκευτικούς ηγέτες. Μέχρι τον 9ο αιώνα, ωστόσο, αυτές οι πρακτικές αφαιρέθηκαν από ανθρωποκατασκεύαστους εκκλησιαστικούς κανόνες, εξαιτίας μιας επιθυμίας για έλεγχο, αφήνοντας την Εκκλησία πνευματικά αδύναμη και εξαρτημένη από τους ηγέτες της. Αυτή η μελέτη εξερευνά τη Βιβλική και ιστορική μαρτυρία για το πώς αυτές οι πρακτικές κλάπηκαν, τον καταστροφικό αντίκτυπο στην Εκκλησία, και γιατί η επαναφορά τους στην καθημερινή ζωή είναι απαραίτητη για κάθε πιστό—νέο ή ηλικιωμένο—ώστε να αποκατασταθεί η πληρότητα της δύναμης του Θεού. Αυτή είναι μια πρόσκληση για επιστροφή σε μια ζωντανή, προσωπική πίστη.

Οι Τρεις Μάρτυρες: Το Σχέδιο του Θεού για τη Δύναμη

Η Βίβλος αποκαλύπτει μια βαθιά αλήθεια στο Α' Ιωάννου 5:6-8: υπάρχουν τρεις μάρτυρες στον ουρανό—ο Πατέρας, ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα—οι Οποίοι είναι Ένα, και τρεις μάρτυρες στη γη—το Πνεύμα, το Νερό και το Αίμα—που συνεργάζονται για να φέρουν τη δύναμη του Θεού στις ζωές μας. Αυτοί οι επίγειοι μάρτυρες είναι πνευματικές πραγματικότητες, αόρατες αλλά παρούσες, και συνδεόμαστε μαζί τους μέσω πρακτικών πράξεων πίστης. Ιδού τι σημαίνουν και πώς λειτουργούν:

1. Το Αίμα (Δείπνο του Κυρίου): Το Αίμα του Ιησού μας καθαρίζει από την αμαρτία και εξασφαλίζει τη νίκη μας επί του εχθρού (Εφεσίους 1:7· Αποκάλυψη 12:11). Το Δείπνο του Κυρίου είναι ο χειροπιαστός τρόπος με τον οποίο συνδεόμαστε με αυτήν την πνευματική πραγματικότητα, θυμούμενοι τη θυσία του Ιησού και λαμβάνοντας τη δύναμή Του (Α' Κορινθίους 11:25). Ο Ιησούς είπε: «Εάν δεν φάτε τη σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, δεν έχετε ζωή μέσα σας» (Κατά Ιωάννην 6:53), δείχνοντας τη σημασία του για την πνευματική ζωτικότητα.
2. Το Νερό (ο Λόγος του Θεού): Το Νερό αντιπροσωπεύει την καθαρτική δύναμη του Λόγου του Θεού, η οποία εξαγνίζει το μυαλό μας και οικοδομεί την πίστη μας (Κατά Ιωάννην 15:3· Εφεσίους 5:26). Ο Λόγος είναι σαν το νερό στον νιπτήρα του ναού, που προετοίμαζε τους ιερείς να εισέλθουν στην παρουσία του Θεού (Έξοδος 30:18-20). Ο Ψαλμός 119:9 ρωτά: «Πώς θα διατηρήσει ο νέος καθαρή την οδό του; Ζώντας σύμφωνα με τον λόγο Σου» (Ψαλμός 119:9). Ακόμη περισσότερο, και αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο, ο Ιησούς είναι ο Λόγος (Κατά Ιωάννην 1:1-5). Η καθημερινή ενασχόληση με τη Γραφή μάς κρατά ευθυγραμμισμένους με την αλήθεια του Θεού, με τον Ιησού Χριστό, και ανοίγει την πόρτα στις υποσχέσεις Του (Προς Ρωμαίους 10:17).
3. Το Πνεύμα (Χρίσμα με Λάδι): Το Άγιο Πνεύμα μάς ενδυναμώνει, φέρνοντας θεραπεία, απελευθέρωση, αποκατάσταση και τόλμη (Πράξεις 10:38). Το χρίσμα με λάδι είναι η φυσική πράξη που μας συνδέει με τη δύναμη του Πνεύματος, μια προφητική πράξη πίστης στην παρουσία Του (Ησαΐας 61:3· Προς Εβραίους 1:9). Στη Βίβλο, το λάδι χρησιμοποιούνταν καθημερινά από απλούς ανθρώπους για να δείξουν την παρουσία, τη χάρη και τη χαρά του Θεού (Ψαλμός 104:15· Κατά Ματθαίον 6:17). Είναι μια πράξη γεμάτη πίστη που προσκαλεί το Πνεύμα να ενεργήσει μέσα και μέσω μας.

Αυτοί οι τρεις μάρτυρες—Αίμα, Νερό και Πνεύμα—συνεργάζονται όπως το πρότυπο του ναού: εξιλέωση, κάθαρση και ενδυνάμωση. Και οι τρεις μας συνδέουν με ένα από τα δώρα και με το Πρόσωπο του Ιησού. Χωρίς το Αίμα, δεν μπορούμε να συγχωρεθούμε. Χωρίς τον Λόγο, δεν μπορούμε να εξαγνιστούμε. Χωρίς το Χρίσμα, στερούμαστε τη δύναμη του Θεού. Η πρώιμη Εκκλησία ζούσε αυτό το πρότυπο καθημερινά, αλλά κλάπηκε, αφήνοντας τους πιστούς αποκομμένους από τη δύναμη του Θεού.

Η Πνευματική και η Φυσική Σύνδεση

Η Βίβλος διδάσκει ότι ο πνευματικός κόσμος λειτουργεί παράλληλα με τον φυσικό μας κόσμο. Ό,τι συμβαίνει στον πνευματικό χώρο γίνεται ορατό στον φυσικό μέσω της πίστης. Για παράδειγμα, ο Ησαΐας 53:5 λέει: «Με τις πληγές Του ιατρευθήκαμε», όχι «ιατρευθήκαμε θα» ή «θα ιατρευτούμε» (Ησαΐας 53:5). Αυτή η θεραπεία έχει ήδη ολοκληρωθεί στον πνευματικό χώρο, και η πίστη—που οικοδομείται μέσω του Λόγου του Θεού (Προς Ρωμαίους 10:17)—την κάνει πραγματική στις ζωές μας. Το Δείπνο του Κυρίου, η ανάγνωση της Βίβλου και το χρίσμα με λάδι είναι πρακτικοί τρόποι για να αντλήσουμε από αυτήν την πνευματική πραγματικότητα ως υλικά σημεία επαφής. Δεν είναι μαγεία· είναι πράξεις πίστης που μας ευθυγραμμίζουν με τη δύναμη του Θεού, όπως τη βίωνε η πρώιμη Εκκλησία μέσω της καθημερινής πρακτικής.

Πώς Κλάπηκαν οι Πρακτικές

Τον 1ο-3ο αιώνα, αυτές οι πρακτικές ήταν κεντρικές στη χριστιανική ζωή, προσβάσιμες σε όλους τους πιστούς, όχι μόνο στους ηγέτες. Ιστορικά και Βιβλικά στοιχεία δείχνουν τη σημασία τους και το πώς αφαιρέθηκαν.

1. Το Δείπνο του Κυρίου

• Πρώιμη Πρακτική: Οι πρώτοι Χριστιανοί έσπαγαν το ψωμί καθημερινά στα σπίτια τους, κάτι που ήταν το Δείπνο του Κυρίου (Πράξεις 2:46· Πράξεις 20:7). Η Διδαχή (περ. 90 μ.Χ.) περιγράφει προσευχές για κοινά γεύματα, δείχνοντας συχνή τέλεση. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας (περ. 150 μ.Χ.) αναφέρει εβδομαδιαίες συνάξεις, αλλά δείχνει ότι οι πρακτικές στο σπίτι ήταν συνηθισμένες (Πρώτη Απολογία).
• Κλοπή: Μέχρι τον 9ο αιώνα, οι Καρολίγγειες Μεταρρυθμίσεις συγκέντρωσαν τη λατρεία, περιορίζοντας το Δείπνο του Κυρίου σε εκκλησιαστικές λειτουργίες που διεξάγονταν αποκλειστικά από τους ηγέτες. Η Libri Carolini (περ. 790 μ.Χ.) τόνιζε τη λειτουργική ομοιομορφία, αποθαρρύνοντας τις τελέσεις στο σπίτι (Καρολίγγεια Μεταρρύθμιση), και σε πολλές περιπτώσεις τις απαγόρευε εντελώς. Η Δ' Σύνοδος του Λατερανού (1215) περιόρισε τους λαϊκούς σε ετήσια κοινωνία (Δ' Σύνοδος του Λατερανού). Αυτό έκανε τους πιστούς εξαρτημένους από τους ηγέτες της Εκκλησίας, αποκόπτοντάς τους από τη δύναμη του Αίματος.

2. Ο Λόγος του Θεού

• Πρώιμη Πρακτική: Πιστοί όπως οι Βεροιείς μελετούσαν τη Γραφή καθημερινά (Πράξεις 17:11), χρησιμοποιώντας ελληνικές ή τοπικές μεταφράσεις. Πρώιμα κείμενα, όπως οι επιστολές του Κλήμεντος Ρώμης (περ. 96 μ.Χ.), δείχνουν τον κεντρικό ρόλο της Γραφής στην προσωπική και κοινοτική ζωή (Α' Κλήμεντος). Ο ίδιος ο Ιησούς ήταν πολύ σαφής σχετικά με αυτό. Χωρίς τον Λόγο Του είναι αδύνατο να καρποφορήσουμε όπως μας ζητά. Αν ο Λόγος Του δεν είναι μέσα μας, τότε δεν είμαστε μέσα Του. Αυτό μας καθιστά ανίσχυρους και ακάθαρτους (Κατά Ιωάννην 15:1-8).
• Κλοπή: Η Εκκλησία υιοθέτησε τα λατινικά ως τη μοναδική λειτουργική γλώσσα μέχρι τον 9ο αιώνα, παρά το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα καταλάβαιναν. Η Σύνοδος της Τουρ (813 μ.Χ.) επέτρεπε το κήρυγμα σε τοπικές γλώσσες, αλλά διατήρησε τη Γραφή στα λατινικά (Σύνοδος της Τουρ). Η Σύνοδος της Τουλούζης (1229) απαγόρευσε στους λαϊκούς να κατέχουν Βίβλους, επικαλούμενη κινδύνους αίρεσης (Σύνοδος της Τουλούζης). Αυτό απέκοψε τους πιστούς από την καθαρτική δύναμη του Λόγου, καθιστώντας τους εξαρτημένους από τους ηγέτες της Εκκλησίας.

3. Το Χρίσμα με Λάδι

• Πρώιμη Πρακτική: Το χρίσμα ήταν καθημερινή συνήθεια για τους Ιουδαίους και τους πρώτους Χριστιανούς, δείχνοντας χαρά, χάρη και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Το Κατά Ματθαίον 6:17 δείχνει τον Ιησού να δίνει εντολή στους μαθητές να χρίουν το κεφάλι τους κατά τη νηστεία ώστε να μην ξεχωρίζουν, αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για καθημερινή συνήθεια (Κατά Ματθαίον 6:17). Αν σταματούσαν να χρίονται, αυτό σήμαινε νηστεία ή πένθος, όπως φαίνεται στο Β' Σαμουήλ 14:2 και στον Δανιήλ 10:3. Ο Ψαλμός 104:15 εγκωμιάζει το λάδι επειδή κάνει το πρόσωπο να λάμπει, και ο Εκκλησιαστής 9:8 προτρέπει: «Ας μην λείπει ποτέ λάδι από το κεφάλι σου». Το Κατά Μάρκον 6:13 καταγράφει τους μαθητές να χρίουν τους αρρώστους, και η επιστολή του Ιακώβου 5:14 επεκτείνει αυτό στους πρεσβυτέρους, αλλά η προσωπική χρήση ήταν διαδεδομένη. Η Αποστολική Παράδοση (περ. 215 μ.Χ.) περιγράφει πιστούς που έφερναν λάδι στις συνάξεις για ευλογία, και το χρησιμοποιούσαν έπειτα στο σπίτι καθημερινά. Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε το βιβλίο «Η Χρισμένη Νύφη».
• Κλοπή: Οι Καρολίγγειες Μεταρρυθμίσεις περιόρισαν το χρίσμα στους ηγέτες της Εκκλησίας για μυστηριακή χρήση, κυρίως για τους αρρώστους, όπως φαίνεται στο Γελασιανό Σακραμεντάριο (περ. 750 μ.Χ.). Μέχρι τον 11ο αιώνα, το χρίσμα περιορίστηκε στους ετοιμοθάνατους («Έσχατη Χρίση»), και η προσωπική χρήση απαγορεύτηκε. Η Σύνοδος του Τρέντο (16ος αιώνας) επισημοποίησε αυτό, κρατώντας το λάδι αποκλειστικά για τους ηγέτες της Εκκλησίας. Για ακόμη μια φορά, αυτό άφησε τους ανθρώπους εξαρτημένους από τους ηγέτες της Εκκλησίας και απέκοψε τους πιστούς από την ενδυνάμωση του Πνεύματος. Αρχίζεις να βλέπεις το μοτίβο;

Η Κινητήρια Δύναμη: Έλεγχος και Διαφθορά

Η απαγόρευση αυτών των τριών πραγμάτων είχε ένα εξαιρετικά καταστροφικό αποτέλεσμα: τοποθέτησε τους ηγέτες της Εκκλησίας ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να καταστήσει αδύνατη την άμεση σύνδεση. Η κλοπή οδηγήθηκε από μια επιθυμία για έλεγχο, κάτι που η Βίβλος προειδοποιεί ως μορφή χειραγώγησης (Προς Γαλάτας 5:1). Οι ηγέτες της Εκκλησίας, επηρεασμένοι από πολιτικές συμμαχίες με την Καρολίγγεια Αυτοκρατορία, συγκέντρωσαν εξουσία για να διατηρήσουν την αρχή τους, αντικατοπτρίζοντας τις θρησκευτικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στον Ιησού (Κατά Ματθαίον 23:13-15· Κατά Ιωάννην 19:12-15). Περιορίζοντας αυτές τις πρακτικές, έκαναν τους πιστούς εξαρτημένους από τους ίδιους, υπονομεύοντας την ιεροσύνη όλων των πιστών (Α' Πέτρου 2:9). Ο εχθρός χρησιμοποίησε αυτό για να αποδυναμώσει την Εκκλησία, καθώς μια ανίσχυρη Εκκλησία δεν αποτελεί καμία απειλή (Β' Τιμόθεο 3:5).

Ο Αντίκτυπος: Μια Ανίσχυρη Εκκλησία

Η απώλεια αυτών των πρακτικών και αυτή η δαιμονική αναζήτηση ελέγχου είχαν βαθιές συνέπειες:

• Δείπνο του Κυρίου: Χωρίς καθημερινή κοινωνία, οι πιστοί έχασαν τη σύνδεση με το Αίμα, αποδυναμώνοντας τη νίκη τους επί της αμαρτίας και του Σατανά (Αποκάλυψη 12:11).
• Ο Λόγος του Θεού: Χωρίς πρόσβαση στη Γραφή, οι πιστοί δεν μπορούσαν να καθαριστούν ή να αναπτυχθούν στην πίστη, μένοντας ευάλωτοι στην απάτη (Ωσηέ 4:6).
• Χρίσμα με Λάδι: Χωρίς προσωπικό χρίσμα, η δύναμη του Αγίου Πνεύματος ξεθώριασε, μειώνοντας τα θαύματα και την τόλμη (Πράξεις 4:31).
• Εξάρτηση από Ηγέτες: Οι πιστοί στηρίζονταν στους ηγέτες της Εκκλησίας μόνο για πνευματική ζωή, αντίθετα με την άμεση πρόσβαση που σκόπευε ο Θεός (Κατά Ιωάννην 16:13).
• Κενή Θρησκεία: Η Εκκλησία έγινε ένα κέλυφος, εστιασμένο σε κανόνες αντί για πίστη, όπως οι Φαρισαίοι που επέπληξε ο Ιησούς (Κατά Ματθαίον 23:27).

Μέχρι το Μεγάλο Σχίσμα (1054) και τη Μεταρρύθμιση (16ος αιώνας), αυτές οι πρακτικές είχαν σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί και τα μέλη της Εκκλησίας ήταν εύκολα χειραγωγήσιμα. Ακόμη και η αναστροφή του 20ού αιώνα από την Καθολική Εκκλησία (Βατικανό Β') αποκατέστησε μόνο το χρίσμα για τους αρρώστους, όχι την καθημερινή προσωπική χρήση. Πολλές σύγχρονες Εκκλησίες εξακολουθούν να περιορίζουν ή να αγνοούν αυτές τις πρακτικές εξαιτίας άγνοιας ή παράδοσης.

Γιατί η Αποκατάσταση Έχει Σημασία

Η επαναφορά αυτών των πρακτικών δεν αφορά την τήρηση κανόνων—αφορά τη βίωση της πίστης όπως οι πρώτοι Χριστιανοί. Αποκαθιστούν την άμεση σύνδεσή μας με τον Θεό και απελευθερώνουν τη δύναμή Του. Το πιστεύεις;

1. Άμεση Σύνδεση με τον Θεό

Η Βίβλος ονομάζει όλους τους πιστούς ιερείς (Α' Πέτρου 2:9), που σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε μεσάζοντες για να φτάσουμε στον Θεό. Το Δείπνο του Κυρίου, ο Λόγος του Θεού και το χρίσμα με λάδι μάς επιτρέπουν να βιώνουμε την παρουσία Του απευθείας. Το Κατά Ιωάννην 16:13 υπόσχεται ότι το Άγιο Πνεύμα θα μας οδηγήσει στην αλήθεια. Το χρίσμα, ειδικότερα, προσκαλεί τη δύναμη του Πνεύματος χωρίς εξάρτηση από ηγέτες, σπάζοντας τον έλεγχο που αποδυνάμωσε την Εκκλησία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε ηγέτες ή διδασκαλίες, σημαίνει ότι δεν πρέπει να στηριζόμαστε στους ηγέτες της Εκκλησίας ή στη διδασκαλία τους, χωρίς να τη δοκιμάζουμε οι ίδιοι (Α' Ιωάννου 2:27).

2. Απελευθερώνοντας τη Δύναμη του Θεού

Κάθε πρακτική αντλεί από έναν πνευματικό μάρτυρα:

• Το Αίμα (Δείπνο του Κυρίου) εξασφαλίζει συγχώρεση και νίκη (Εφεσίους 1:7).
• Το Νερό (ο Λόγος του Θεού, ο ίδιος ο Ιησούς) καθαρίζει και οικοδομεί πίστη (Εφεσίους 5:26).
• Το Πνεύμα (Χρίσμα) μάς ενδυναμώνει για θεραπεία, απελευθέρωση, αποκατάσταση και τόλμη (Πράξεις 10:38· Ησαΐας 10:27).

Μαζί, ακολουθούν το πρότυπο του ναού, ακόμη και το πρότυπο του Ουρανού, κάνοντας τη δύναμη του Θεού πραγματική στις ζωές μας, όπως φαίνεται στα θαύματα της πρώιμης Εκκλησίας (Πράξεις 4:31). Διότι ο επίγειος ναός κατασκευάστηκε κατ' εικόνα του Ουρανού.

3. Απελευθέρωση από τον Έλεγχο

Οι κανόνες της Εκκλησίας δημιούργησαν εξάρτηση, αλλά αυτές οι πρακτικές ενδυναμώνουν κάθε πιστό. Το χρίσμα με λάδι, ιδιαίτερα, ήταν μια καθημερινή πράξη που διακήρυττε τη χάρη και το Πνεύμα του Θεού, χωρίς να περιορίζεται στους ηγέτες (Ψαλμός 104:15· Κατά Ματθαίον 6:17). Η αποκατάστασή τους μάς απελευθερώνει από τον ανθρώπινο και δαιμονικό έλεγχο και μας ευθυγραμμίζει με το σχέδιο του Θεού.

4. Ζώντας Όπως ο Ιησούς

Ο Ιησούς αποτέλεσε πρότυπο αυτών των πρακτικών. Έσπασε το ψωμί με τους μαθητές (Κατά Λουκάν 22:19), δίδαξε τον Λόγο (Κατά Ιωάννην 15:3), και χρίστηκε από το Πνεύμα (Πράξεις 10:38). Οι μαθητές Του χρίονταν καθημερινά, ακόμη και κατά τη νηστεία, για να δείξουν ότι ήταν φυσιολογικό (Κατά Ματθαίον 6:17). Το να ακολουθούμε το παράδειγμά Του σημαίνει να ζούμε μια ζωή γεμάτη πίστη, όχι μια ζωή δεσμευμένη από κανόνες.

Απαντώντας σε Αντιρρήσεις

• Αντίρρηση: Αυτά είναι θρησκευτικές τελετουργίες.

  • Απάντηση: Όταν γίνονται με πίστη, είναι πράξεις εμπιστοσύνης, όχι νομικισμός (Προς Ρωμαίους 14:23). Ο Ιησούς τις αποτέλεσε πρότυπο ως φυσικές εκφράσεις πίστης.

• Αντίρρηση: Η προσωπική χρήση στερείται εποπτείας.

  • Απάντηση: Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Οι πιστοί προορίζονται να είναι ελεύθεροι από έλεγχο. Όλοι οι πιστοί είναι ιερείς με άμεση πρόσβαση στον Θεό (Α' Πέτρου 2:9). Οι πρώτοι Χριστιανοί τις ασκούσαν ελεύθερα (Πράξεις 2:46).

• Αντίρρηση: Το χρίσμα είναι μόνο για τους αρρώστους.

  • Απάντηση: Η Γραφή δείχνει καθημερινό χρίσμα για χαρά και καθαγιασμό (Ψαλμός 104:15· Εκκλησιαστής 9:8· Κατά Ματθαίον 6:17), όχι μόνο για θεραπεία.

Πώς να Αποκαταστήσετε Αυτές τις Πρακτικές

Ιδού πώς οποιοσδήποτε—νέος ή ηλικιωμένος—μπορεί να επαναφέρει αυτές τις πρακτικές:

1. Δείπνο του Κυρίου: Δεν χρειάζεται να το κάνετε επισήμως ή σύμφωνα με κανόνες. Απλώς πάρτε ένα κομμάτι ψωμί και κρασί (ή χυμό σταφυλιού). Πείτε την ευλογία πάνω σε αυτό στο όνομα του Ιησού. Ευχαριστήστε Τον για το σώμα Του και φάτε το ψωμί. Ευχαριστήστε Τον για το αίμα Του και πιείτε το κρασί. Αυτό είναι όλο. Μην το κάνετε περίπλοκο, αλλά αφήστε το να είναι μια απλή πράξη υπακοής και εξάρτησης από Εκείνον.
2. Ο Λόγος του Θεού: Ζητήστε από τον Ιησού να αποκαλυφθεί σε εσάς. Διαβάστε τον Λόγο του Θεού. Μην απλώς τον διαβάζετε, αλλά αρχίστε να τον μελετάτε. Ρωτήστε τον Θεό τι θέλει να σας πει με αυτό (Ψαλμός 119:18). Ευχαριστήστε Τον για τον Λόγο Του. Κάντε το αυτό καθημερινά.
3. Χρίσμα με Λάδι: Αποκτήστε χρίσμα λάδι (ή ελαιόλαδο), εφαρμόστε το στο κεφάλι σας και πείτε απλώς: «Στο δυνατό όνομα του Ιησού Χριστού». Ευχαριστήστε το Άγιο Πνεύμα για την παρουσία Του στη ζωή σας και για τη βοήθειά Του ώστε να γίνεστε όλο και περισσότερο όμοιοι με τον Ιησού κάθε μέρα. Αυτή ήταν φυσιολογική πρακτική για τους πρώτους Χριστιανούς (Κατά Ματθαίον 6:17· Αποστολική Παράδοση).

Ο εχθρός χρησιμοποίησε διεφθαρμένους ηγέτες τον 9ο αιώνα για να κλέψει το Δείπνο του Κυρίου, τον Λόγο του Θεού και το χρίσμα με λάδι, κάνοντας τους πιστούς εξαρτημένους από τους εαυτούς τους και στερώντας την Εκκλησία από τη δύναμή της. Μην κάνετε λάθος, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει ακόμη σήμερα σε πολλές Εκκλησίες. Αυτές οι πρακτικές—που ριζώνουν στους τρεις μάρτυρες του Α' Ιωάννου 5:6-8—μας συνδέουν με το Αίμα, τον Λόγο και το Πνεύμα του Ιησού, απελευθερώνοντας τη δύναμή Του στις ζωές μας. Η αποκατάστασή τους δεν αφορά τη θρησκεία, αλλά τη βίωση μιας πίστης όπως του Ιησού και της πρώιμης Εκκλησίας. Γιορτάζοντας το Δείπνο του Κυρίου, διαβάζοντας τη Βίβλο και χριόμενοι καθημερινά, απελευθερωνόμαστε από τον έλεγχο, επανασυνδεόμαστε με τον Θεό, και βλέπουμε τη δύναμή Του—θαύματα, θεραπεία και τόλμη—να ρέει και πάλι. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Ιησού και ας ζήσουμε τη δυναμική ζωή που ο Θεός προόριζε για εμάς.

Συζητήστε το:

1. Πώς αυτές οι πρακτικές σάς βοηθούν να νιώθετε πιο κοντά στον Θεό;
2. Τι θα μπορούσε να σας εμποδίσει να τις δοκιμάσετε, και πώς μπορείτε να το ξεπεράσετε αυτό;
3. Πώς θα μπορούσαν αυτές οι συνήθειες να αλλάξουν τη ζωή σας ή την κοινότητά σας;

Βασικά Χωρία:

• Δείπνο του Κυρίου: Κατά Ιωάννην 6:53· Πράξεις 2:46· Α' Κορινθίους 11:25
• Ο Λόγος του Θεού: Ψαλμός 119:9· Κατά Ιωάννην 15:3· Εφεσίους 5:26· Ωσηέ 4:6
• Χρίσμα: Ψαλμός 104:15· Εκκλησιαστής 9:8· Κατά Ματθαίον 6:17· Κατά Μάρκον 6:13· Ιακώβου 5:14· Ησαΐας 10:27· Ησαΐας 61:3
• Τρεις Μάρτυρες: Α' Ιωάννου 5:6-8· Κατά Ιωάννην 1:1-5· Προς Ρωμαίους 10:17