Rozróżnienie między namaszczeniem w Starym a Nowym Testamencie staje się wyraźniejsze, gdy weźmiemy pod uwagę pierwotny zamysł Boga wobec Jego ludu. Gdy wezwał Abrahama, obiecał, że przez niego będą błogosławione wszystkie rody ziemi (Genesis 12:1--3). Później Bóg ogłosił swój zamiar uczynienia Izraela królestwem kapłanów i narodem świętym (Exodus 19:5--6). Kapłan służy Bogu na rzecz innych, więc to powołanie nie miało służyć wyłącznie Izraelowi. Poprzez swój wybrany lud Bóg zamierzał objawić się narodom. Jednak pod Starym Przymierzem posługa kapłańska w Przybytku stała się odpowiedzialnością specjalnie ustanowionego kapłaństwa. Królowie byli podobnie ustanawiani przez namaszczenie, a obdarzenie mocą Ducha Świętego wiązało się szczególnie z konkretnymi osobami powołanymi do służby Bogu na stanowiskach odpowiedzialności. Związek ten staje się widoczny, gdy Samuel namaszcza Saula i Dawida. W obu przypadkach fizyczne namaszczenie jest ściśle powiązane z przyjściem Ducha Pańskiego (1 Samuel 10:1, 6; 16:13). Zewnętrzne działanie oznacza Boże ustanowienie, podczas gdy Duch Święty dostarcza obdarzenia mocą potrzebnego, by je wypełnić.
Przez Jezusa Chrystusa Boży zamysł ustanowienia królewskiego kapłaństwa wchodzi w swoje wypełnienie pod Nowym Przymierzem. Jezus jest zarówno naszym Najwyższym Kapłanem, jak i Królem, a dzięki Jego ofierze zostaliśmy przybliżeni do Ojca. W 1 Liście Piotra 2:4--9 wierzący są opisani jako żywe kamienie budowane w duchowy dom, święte kapłaństwo i królewskie kapłaństwo. Apokalipsa 1:5--6 również ogłasza, że Jezus uczynił nas królami i kapłanami dla swojego Boga i Ojca. Powołanie to nie jest zarezerwowane dla małej grupy specjalnie ustanowionych przywódców kościelnych; każdy prawdziwy naśladowca Jezusa należy do Jego królewskiego kapłaństwa. Wylanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy jeszcze bardziej ukazuje niezwykłe znaczenie tej nowej rzeczywistości. Wierzący są teraz mieszkaniem Ducha Bożego i są powołani, by służyć Mu na rzecz świata. Nie oznacza to, że Kościół zastąpił Izrael ani że Boże obietnice wobec narodu żydowskiego zostały unieważnione. Rzymian 11:16--18 opisuje wierzących z narodów jako gałęzie wszczepione w szlachetne drzewo oliwne, uczestniczące w jego bogactwie, podczas gdy są podtrzymywane przez jego korzeń. Fizyczne namaszczenie pozostaje znaczące pod Nowym Przymierzem, ale jego większe znaczenie znajduje się w duchowej rzeczywistości obecnie dostępnej przez Jezusa Chrystusa: lud Boży, napełniony Jego Duchem, służący jako Jego królewskie kapłaństwo.
Dom Namaszczenia