Być namaszczonym Duchem Świętym oznacza otrzymać Bożą obecność, poświęcenie i obdarzenie mocą dla Jego zamierzeń. Namaszczenie pochodzi od samego Boga. To On wybiera, ustanawia i uzdalnia tych, których powołuje. W Starym Testamencie ten związek jest szczególnie widoczny w ustanowieniu Saula i Dawida, których fizycznemu namaszczeniu towarzyszyło przyjście Ducha Pańskiego (1 Samuel 10:1, 6; 16:13). Jezus Chrystus objawia pełnię duchowego namaszczenia. Jego tytuł, Mesjasz lub Chrystus, oznacza Namaszczonego, a Jego służba ukazuje cel tego namaszczenia. W Łukasza 4:18--19 deklaruje, że Duch Pański jest nad Nim i że został namaszczony, by głosić Ewangelię, uzdrawiać skruszonych w sercu, ogłaszać wolność więźniom i wypuszczać uciśnionych na wolność. Dzieje Apostolskie 10:38 podobnie opisują, jak Bóg namaścił Jezusa z Nazaretu Duchem Świętym i mocą. Namaszczenie jest więc nierozerwalnie związane z Bożą obecnością i Jego pragnieniem zbawiania, uzdrawiania, wyzwalania i przywracania. Nie zostaje dane dla osobistego prestiżu, religijnego pozoru czy ludzkich ambicji, lecz dla wypełnienia Jego zamierzeń.
Poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa wierzący otrzymują Ducha Świętego i stają się członkami Jego królewskiego kapłaństwa (1 Peter 2:9). Paweł oznajmia, że Bóg utwierdza nas w Chrystusie, namaszcza nas, pieczętuje nas i daje nam swojego Ducha (2 Corinthians 1:21--22). Jednak tę duchową rzeczywistość trzeba odróżnić od przygotowania i obdarzenia mocą potrzebnego do konkretnych odpowiedzialności w Królestwie Bożym. Otrzymanie Ducha Świętego nie oznacza automatycznie, że ktoś jest duchowo dojrzały, przygotowany do każdej posługi czy upoważniony do ustanawiania innych. Bóg przygotowuje tych, których powołuje, a droga ku większej duchowej odpowiedzialności wiąże się z poddaniem, pokorą, pokutą, posłuszeństwem i całkowitym zaufaniem Jemu. Jego Słowo musi ożyć w nas przez Ducha Świętego, zmieniając nie tylko nasze zewnętrzne zachowanie, lecz pragnienia i postawy naszych serc. Jezus naucza, że Ojciec szuka tych, którzy oddają Mu cześć w duchu i w prawdzie (John 4:23--24). Uwielbienie jest więc czymś znacznie więcej niż śpiewaniem pieśni; to styl życia, w którym poddajemy się Słowu Bożemu i pozwalamy, by Jego Duch nas prowadził. Prawdziwe namaszczenie wytwarza charakter i zamierzenia Jezusa Chrystusa, a nie wywyższoną opinię o samych sobie.
Dom Namaszczenia