Biblijne polecenie namaszczania chorych olejem ma swoje korzenie w relacji między wiarą, modlitwą a dokonanym dziełem Jezusa Chrystusa. W Jakuba 5:14--15 wierzącym, którzy są chorzy, poleca się wezwać starszych Kościoła, którzy mają się nad nimi modlić i namaścić ich olejem w imieniu Pana. Fragment następnie ogłasza, że modlitwa wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Odpowiedzialność jest tu znacząca: Pismo kieruje chorego ku duchowo dojrzałym wierzącym, od których oczekuje się wiedzy, zrozumienia, mądrości i dojrzałości w sprawowaniu swojej wiary. Ewangelia Marka 6:12--13 podaje wcześniejszy przykład, opisując, jak uczniowie głosili pokutę, wypędzali demony, namaszczali wielu chorych olejem i ich uzdrawiali. Ich działania nie opierały się na leczniczej właściwości oleju, lecz na autorytecie powierzonym im przez Jezusa i ich wierze w moc Bożą. Namaszczanie chorych nie jest więc jedynie pocieszającym zwyczajem religijnym. Jest zewnętrznym wyrazem wiary w uzdrowienie dokonane przez Jezusa Chrystusa.
Namaszczenie jest prorockim aktem wiary: działaniem wykonywanym w świecie naturalnym, by uczynić widoczną naszą ufność w to, co Bóg ustanowił w sferze duchowej. Izajasza 53:5 oznajmia, że Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni. Z tego zrozumienia uczniowie nie namaszczali chorych, próbując przekonać Boga, by udostępnił uzdrowienie. Namaszczali w wierze, ogłaszając poprzez swoje działania, że uzdrowienie zapewnione przez Chrystusa było już ustanowione, nawet gdy jego manifestacja nie była jeszcze widoczna. To wyjaśnia, dlaczego modlitwa wiary jest tak centralna w poleceniu Jakuba. Sam olej nie jest źródłem uzdrowienia; jest namacalnym wyrazem duchowej rzeczywistości, w której ci, którzy się modlą, pokładają swoją ufność. Jezus powierzył swoim naśladowcom odpowiedzialność za działanie w Jego imieniu i autorytecie. Namaszczanie chorych jest jednym ze sposobów, w jaki wiara staje się widoczna, podczas gdy chwała za każde prawdziwe uzdrowienie należy wyłącznie do Pana.
Dom Namaszczenia