Nie. Choć namaszczanie chorych jest wyraźnie nauczane w Nowym Testamencie, ograniczanie każdej formy namaszczenia do tego jednego zastosowania pomija szerszy zapis biblijny. Marek 6:13 opisuje uczniów namaszczających chorych olejem i ich uzdrawiających, podczas gdy List Jakuba 5:14--16 daje wskazówki dotyczące modlitwy i namaszczenia przez starszych Kościoła. Jednak namaszczenie pojawia się w całym Piśmie również w związku z osobistą pielęgnacją, poświęceniem, Bożym ustanowieniem, radością, błogosławieństwem i przywróceniem. Jakub namaścił kamień po spotkaniu z Bogiem (Genesis 28:18), Dawid namaścił się, gdy jego okres żałoby się zakończył (2 Samuel 12:20), a Księga Kaznodziei 9:8 zachęca do osobistego stosowania oleju. Co najważniejsze, Jezus polecił swoim naśladowcom, by namaszczali się podczas postu (Matthew 6:17). Żaden z tych fragmentów nie opisuje namaszczenia osoby chorej. Pismo daje więc znacznie szersze zrozumienie namaszczenia niż jedynie praktykę modlitwy o fizyczne uzdrowienie.
Duchowe znaczenie namaszczenia jest ściśle związane z obecnością i obdarzeniem mocą przez Ducha Świętego. Fizyczne namaszczenie służy jako prorocki akt wiary, dając widzialny wyraz w świecie naturalnym naszej ufności w duchową rzeczywistość ustanowioną przez Boga. W Izajasza 61:3 olej radości zastępuje żałobę, ukazując przywracający cel Bożego działania. Ten sam fragment, cytowany przez Jezusa w Łukasza 4:18--19, ukazuje cel Jego namaszczenia: głoszenie Ewangelii, uzdrawianie skruszonych w sercu, wyzwalanie więźniów i wypuszczanie uciśnionych na wolność. Celem Boga jest zbawiać, uzdrawiać, wyzwalać i przywracać. Osobiste namaszczanie pozwala wierzącym wyrazić swoją wiarę w obecność i działanie Ducha Świętego w codziennym życiu, nie tylko w czasie choroby. Ograniczanie stosowania olejku namaszczenia wyłącznie do chorych niepotrzebnie zawęża praktykę, którą Pismo przedstawia w kilku różnych kontekstach.
Dom Namaszczenia