Namaszczenie członków rodziny może być znaczącym wyrazem modlitwy, błogosławieństwa i poświęcenia Bogu, pod warunkiem, że podchodzi się do tego ze zrozumieniem odpowiedzialności i uprawnionego autorytetu. Pismo Święte przywiązuje wielką wagę do duchowej odpowiedzialności noszonej w obrębie domu. Jozue oświadczył, że on i jego dom będą służyć Panu (Jozuego 24:15), podczas gdy Powtórzonego Prawa 6:6–7 poleca rodzicom pilnie uczyć swoje dzieci przykazań Bożych. W Nowym Przymierzu wierzący są częścią królewskiego kapłaństwa ustanowionego przez Jezusa Chrystusa (1 Piotra 2:4–9). To powołanie niesie zarówno przywilej, jak i odpowiedzialność. Rodzic może modlić się za swoje dzieci i poświęcić je Bogu, podczas gdy mąż lub żona może modlić się za swojego małżonka i prosić Pana o błogosławieństwo dla swojej rodziny. Jednak namaszczenie innej osoby nie jest tożsame z osobistym namaszczeniem. Wiąże się ono z relacją, w której należy uszanować odpowiedzialność, uznanie i właściwy autorytet. Celem nigdy nie jest sprawowanie duchowej kontroli nad inną osobą ani rościenie sobie autorytetu, który nie został nam powierzony.
Sposób namaszczenia powinien odzwierciedlać jego cel. Osobiste namaszczenie i namaszczenie chorych wiążą się z mashah, delikatnym nakładaniem olejku, podczas gdy pokropienie niesie prorocze znaczenie uświęcenia i poświęcenia. Poświęcając członka rodziny Panu, to drugie dostarcza znaczącego obrazu prośby o to, by Boża świętość i chwała zostały ustanowione nad jego życiem. W przypadku dziecka odpowiedzialność rodzicielska stanowi właściwy kontekst dla takiego aktu. W przypadku dorosłych członków rodziny należy również uszanować ich chęć i uznanie tego aktu. Jeśli członek rodziny jest chory, Pismo Święte daje dalsze wskazówki. Jakuba 5:14–15 mówi choremu, by wezwał starszych kościoła do modlitwy i namaszczenia w imieniu Pana. Nie uniemożliwia to członkom rodziny modlitwy jedni za drugich, lecz rozróżnia zwyczajną modlitwę rodzinną od konkretnej instrukcji dotyczącej namaszczenia chorych. W każdej sytuacji pozwól, by Duch Święty cię prowadził, pozostań w obrębie swojej właściwej odpowiedzialności i pamiętaj, że prawdziwe duchowe przywództwo idzie za przykładem Jezusa, który sprawował swój autorytet poprzez służbę, a nie dominację.
Dom Namaszczenia