Tak. Codzienne osobiste namaszczenie jest zgodne z biblijną praktyką używania olejku jako zwyczajnej części życia. W całym Starym Testamencie namaszczenie było powszechnie znane wśród ludu Izraela i wiązało się z radością, dobrobytem, błogosławieństwem i przywróceniem. Kaznodziei 9:8 zachęca nas, byśmy nie pozwolili, aby naszym głowom brakowało olejku, podczas gdy Psalm 104:15 opisuje olejek jako coś, co rozjaśnia oblicze. Znaczenie tej powszechnej praktyki staje się szczególnie wyraźne, gdy przyjrzymy się temu, co się działo, gdy ludzie celowo powstrzymywali się od namaszczania siebie. W 2 Samuela 14:2 Joab poleca kobiecie, by się nie namaszczała, aby wyglądała, jakby od dawna była w żałobie. Daniel podobnie powstrzymuje się od namaszczenia podczas okresu żałoby (Daniela 10:2–3). Gdy jednak żałoba Dawida dobiega końca, wstaje on, myje się, namaszcza, zmienia szaty i wchodzi do domu Pana, by oddać cześć (2 Samuela 12:20). Namaszczenie było więc widzialnym wyrazem przywrócenia i powrotu do zwyczajnego życia. Jezus potwierdza jego powszechny charakter w Mateusza 6:16–18, polecając swoim naśladowcom nadal namaszczać się podczas postu, zamiast wykorzystywać swój wygląd, by przyciągać religijną uwagę.
Codzienne namaszczenie dostarcza również pięknego prorockiego obrazu nieustannej obecności i mocy Ducha Świętego. Złoty świecznik w Przybytku wymagał świeżego i ciągłego dopływu czystego oliwnego olejku, aby jego lampy mogły płonąć (Wyjścia 27:20–21). Jego płomienie nie mogły trwać bez tego dopływu. Podobnie wierzący są zależni od nieustannego działania Ducha Świętego, aby żyć dla Jezusa Chrystusa i objawiać Jego światło światu. Osobiste namaszczenie może stać się codziennym wyrazem wiary w tę duchową rzeczywistość, chwilą, w której uznajemy, że należymy do Pana, otrzymaliśmy Jego Ducha i pragniemy żyć pod Jego autorytetem. Nie oznacza to, że Duch Święty odchodzi za każdym razem, gdy zapominamy się namaścić, ani że codzienne namaszczenie powinno stać się nowym religijnym wymogiem. Nasze duchowe namaszczenie jest ustanowione przez Jezusa Chrystusa, który opieczętował nas Duchem Świętym (2 Koryntian 1:21–22). Zewnętrzny akt daje wyraz tej wewnętrznej rzeczywistości. Zamiast zarezerwować olejek namaszczenia wyłącznie na nadzwyczajne okoliczności, wierzący mogą przyjąć jego osobiste użycie jako część stałego stylu życia modlitwy, uwielbienia i zależności od Boga.
Dom Namaszczenia