Moc Stojąca za Namaszczeniem: Więcej Niż Tylko Olej

Namaszczenie i używanie olejku namaszczenia mają głębokie znaczenie duchowe. A mówiąc duchowe, mam na myśli Duchowe. To nie jest „jakiś” obraz, lecz „ten” obraz obdarzenia mocą przez Ducha Świętego. Jest to symbol zamieszkania Ducha Świętego w człowieku. Namaszczeni są też nazywani synami oliwy, tymi o jaśniejącym obliczu, świecącymi, promiennymi i „wielkimi Bożymi”. Pytanie, które pozostaje, brzmi oczywiście: co to ma wyrażać? Ilekroć czytam te określenia i opisy namaszczenia, zawsze wracam myślami do tych wersetów:

Widok chwały Pana był jak ogień trawiący na szczycie góry w oczach synów Izraela.

Wyjścia 24:17

A gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj z dwiema tablicami Świadectwa w ręku, nie wiedział, że skóra jego twarzy promienieje od rozmowy z Nim. A gdy Aaron i wszyscy synowie Izraela ujrzeli Mojżesza, oto skóra jego twarzy promieniała i bali się zbliżyć do niego.

Wyjścia 34:29-30

Przemienił się przed nimi. Jego twarz zajaśniała jak słońce, a Jego szaty stały się białe jak światło.

Mateusza 17:2

Zawsze, gdy objawia się chwała i świętość Boga, dzieje się właśnie to. Słyszałem i widziałem, że takie wydarzenia mają miejsce również dzisiaj, podobnie jak cuda opisane w Biblii wciąż się dzieją w naszych czasach. Tak, wszystkie z nich, i jeszcze więcej. Bóg nigdy się nie zmienił. Jezus nigdy się nie zmienił. Jeśli poruszamy się w tej samej wierze co uczniowie, jeśli głosimy tę samą ewangelię co oni i płacimy tę samą cenę, którą oni zapłacili, wszystkie znaki i cuda, które im towarzyszyły, będą towarzyszyć również nam. Nie z naszej własnej siły czy naszych wysiłków, lecz mocą naszego najlepszego Przyjaciela, Pocieszyciela i Towarzysza, Ducha Świętego. Wszystko jest naprawdę możliwe, jeśli mamy wiarę.

Kiedy ludzie używali olejku namaszczenia, ich oblicze zaczynało promieniować i jaśnieć od oleju. To jest obraz Boga z nami, obraz nieustannej obecności w Jego chwale i świętości. Mojżesz musiał wejść na górę, by przebywać w obecności Boga. Jezus jest Bogiem, a mimo to wszedł na górę, by zabrać ze sobą uczniów i pokazać im chwałę i świętość. Gdy nastąpiło wylanie Ducha Świętego, to wszystko przeszło na zupełnie nowy poziom. Od tamtej chwili nie był to już tylko Bóg z nami, ale stał się Bogiem w nas, tak jak Bóg to zamierzył. Można to porównać do lamp oliwnych, które są napełnione oliwą i płoną, dając światło. Podobnie my możemy być napełnieni Duchem Świętym i płonąć dla Jezusa, niosąc Jego Światło narodom.

Obraz namaszczenia i Ducha Świętego był już widoczny u proroków, królów i kapłanów Izraela w Starym Testamencie. Był to zapowiedź tego, co miało wydarzyć się w przyszłości. Ilekroć prorok, król czy kapłan był namaszczany, następowało obdarzenie mocą przez Ducha Świętego. Można to zobaczyć między innymi przy namaszczeniu Saula i Dawida.

Wtedy Samuel wziął naczynie z oliwą, wylał ją na jego głowę, pocałował go i rzekł: „Czy nie dlatego, że Pan namaścił cię na wodza nad swoim dziedzictwem?” (werset 1)

Wtedy Duch Pański zstąpi na ciebie i będziesz z nimi prorokował, i zmienisz się w innego człowieka. (werset 6)

1 Samuela 10:1, 6 Wtedy Samuel wziął róg z oliwą i namaścił go pośród jego braci; a Duch Pański zstąpił na Dawida od tego dnia i nadal. Potem Samuel wstał i poszedł do Rama.

1 Samuela 16:13

Obdarzenie mocą przez Ducha Świętego nie było czymś, co przydarzało się zwykłym ludziom w owych czasach. Zdarzało się to jedynie prorokom, królom i kapłanom. Dlatego fakt, że Jezus był obdarzony mocą Ducha Świętego, był dla ludzi tamtych czasów czymś niezwykłym. W pewnym momencie Jezus zacytował fragment z Księgi Izajasza, rozdział 61, który był dobrze znany ludziom tamtego czasu i miejsca. To właśnie ten fragment wyraźnie pokazuje związek między namaszczeniem a Duchem Świętym. Powiedział: „Duch Pański nade Mną”. Zaraz potem wyjaśnia dlaczego: „ponieważ namaścił Mnie”.

Duch Pański nade Mną, ponieważ namaścił Mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał Mnie, abym leczył złamanych na duchu, głosił wyzwolenie jeńcom i przejrzenie ślepym, abym wypuścił na wolność uciśnionych; abym głosił rok łaski Pana.

Łukasza 4:18-19

Jak Bóg namaścił Jezusa z Nazaretu Duchem Świętym i mocą, który przeszedł, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich uciskanych przez diabła, bo Bóg był z Nim.

Dzieje Apostolskie 10:38

Niektóre przekłady mówią, że Duch był na Jezusie, ponieważ był namaszczony, ale co ciekawe, w tym wypadku jest odwrotnie. Oryginalnie jest powiedziane, że Duch był na Jezusie, i dlatego został namaszczony. Jak widać w Starym Testamencie, Duch Święty przychodził po tym, jak ktoś został namaszczony z rozkazu Pana (a nie z własnej inicjatywy). Ale Jezus, Chrystus, Namaszczony, już miał i ma tożsamość „bycia Namaszczonym”. On jest Bogiem, Źródłem Namaszczenia! To nie tylko pokazuje wyraźny związek między Namaszczeniem a Duchem Świętym, ale ukazuje też cel Namaszczenia, którym było i jest głoszenie ewangelii, leczenie złamanych na duchu, głoszenie wyzwolenia jeńcom, przywracanie wzroku ślepym (fizycznie i duchowo!), wyzwalanie uciśnionych i głoszenie roku łaski Pana.

Wszystkie ziemskie materiały i wszyscy ludzie na tej ziemi z natury nie są święci. Gdy budowano Przybytek, żaden z materiałów nie był święty. Ludzie, którzy mieli zostać kapłanami, jeszcze nie byli święci. Wszystko stało się święte dzięki Namaszczeniu. Cokolwiek było Namaszczone, od tej chwili stawało się święte. Oto przykład tej zasady.

I weźmiesz olejek namaszczenia, i namaścisz przybytek, i wszystko, co w nim jest; i poświęcisz go, i wszystkie jego sprzęty, i będzie święty. Namaścisz ołtarz całopalenia i wszystkie jego sprzęty, i poświęcisz ołtarz. Ołtarz będzie najświętszy.

Wyjścia 40:9-10

A więc świętość przyszła dzięki Namaszczeniu. W taki sam sposób to Duch Święty czyni nas świętymi, z powodu Namaszczenia Jezusa. To przez Jego Słowo, poprzez Jego Ducha, zostajemy przemienieni ku świętości. Im więcej czasu spędzamy w Jego Słowie, z czujnością na to, czego Duch Święty pragnie nas przez nie nauczyć, tym bardziej jesteśmy przemieniani ku świętości. Był okres w moim życiu, kiedy Duch Święty mówił mi to samo raz po raz, każdego dnia, kilka razy dziennie, przez wiele miesięcy. Powiedział mi to: „Tylko Słowo Boże ma moc, by cię przemienić”. To właśnie dzięki temu Słowu moja miłość do Słowa Bożego zaczęła wzrastać jeszcze bardziej. Zacząłem dostrzegać, rozpoznawać i doceniać jego wartość. To przesłanie tak proste, a jednak było to prawdopodobnie jedno z najpotężniejszych przesłań, jakich On mnie kiedykolwiek nauczył.

Jakże inaczej było to w życiu Jezusa. On nie potrzebował Namaszczenia, by stać się świętym. On już był święty. Dlatego właśnie Namaszczenie spoczywało na Nim. Gdy zacytował fragment z Izajasza 61: „Duch Pański nade Mną, ponieważ namaścił Mnie”, było to objawienie Jego samego jako obiecanego Mesjasza. W tamtych czasach tytuł „mesjasz” nie był zarezerwowany wyłącznie dla Zbawiciela. Jak wspomniano wcześniej, słowo „mesjasz” oznacza „namaszczony”. Był to tytuł używany wobec wszystkich proroków, których w owych czasach i przez cały Stary Testament nazywano również mesjaszami. Chociaż królowie i kapłani byli również namaszczani, termin mesjasz był używany tylko w odniesieniu do proroków. To było prawdopodobnie powodem, dla którego tak wielu ludzi zwracało się do Jezusa jako do mesjasza.

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, zapytał swoich uczniów: „Za kogo ludzie uważają Mnie, Syna Człowieczego?” Oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”.

Mateusza 16:13-14

Najprawdopodobniej mówili: „za jednego z mesjaszów” albo „za jednego z chrystusów”. Jak zapewne pamiętasz, słowo „mesjasz” to słowo hebrajskie, które po grecku tłumaczy się jako „chrystus”. Zwracanie się do Jezusa tym tytułem w zasadzie mówiło jedynie, że jest On Namaszczonym, tak jak byli namaszczeni prorocy. Chociaż więc nazywanie Go Chrystusem czy Mesjaszem jest uznaniem Namaszczenia Bożego, to nie jest nic więcej ponad to. Istnieją inne religie, w tym większe religie jak islam, które także uznają Go za Chrystusa. Może to brzmieć zagadkowo, ale różnica tkwi w stwierdzeniu Piotra, gdy Jezus zapytał ich, za kogo Go uważają (i uważają nadal).

Szymon Piotr odpowiedział: „Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego”. Jezus odpowiedział mu: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz mój Ojciec, który jest w niebie. A Ja ci mówię, że ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I dam ci klucze królestwa niebieskiego, i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”.

Mateusza 16:16-20

Chociaż kilka religii uznaje Jezusa za Chrystusa, tylko chrześcijaństwo uznaje Go za Syna Boga żywego. Żadna inna religia nie uzna Go za Syna Bożego. To duża różnica. Chociaż proroków nazywano „mesjaszami” czy „chrystusami”, wszyscy oni byli zwykłymi ludźmi, z natury nieczystymi i nieświętymi, lecz uczynionymi czystymi i świętymi dzięki Namaszczeniu. Był tylko Jeden, który mógł powiedzieć, że już był czysty i święty, dlatego Bóg Go Namaścił. Tą osobą jest Jezus. Jedyny, który przeżył całe swoje życie bez grzechu. To nie uczyniło Go mesjaszem, uczyniło Go MESJASZEM, Synem Boga żywego. A jedyną drogą do tego objawienia i uznania jest objawienie Ojca, przez Ducha Świętego.

Nazywanie Jezusa MESJASZEM to nazywanie Go „Największym Bożym”, czym On rzeczywiście jest. To z powodu Jego Namaszczenia i Jego ofiary obecność Boga opuściła świątynię i rozdarła zasłonę, by móc zamieszkać w człowieku, przez swego Ducha Świętego. To jest obraz duchowego Namaszczenia i tego, co symbolizuje namaszczenie olejkiem namaszczenia. To Duch Święty w nas, jako pieczęć naszego zbawienia.

W Nim i wy, usłyszawszy słowo prawdy, ewangelię waszego zbawienia, uwierzywszy, zostaliście opieczętowani obiecanym Duchem Świętym, który jest zadatkiem naszego dziedzictwa, aż do odkupienia nabytej własności, ku chwale Jego chwały.

Efezjan 1:13-14

Jak zawsze mówię we wszystkich moich naukach, celem Boga jest zawsze zbawiać, uzdrawiać, wyzwalać i przywracać. Dlatego kiedykolwiek Duch Święty zaczyna działać w nas i przez nas, owoce zawsze będą zgodne ze zbawieniem, uzdrowieniem, wyzwoleniem i przywróceniem. Wszystko i każdy, kto działa przeciwko temu, działa przeciwko Bogu, przeciwko Namaszczeniu, przeciwko ofierze Jezusa i na rzecz planu nieprzyjaciela. Ale gdy Duch Święty naprawdę panuje, a Kościół całkowicie poddaje się Bogu i pozwala Mu działać na Jego sposób, wtedy widać to po owocach. Brak owoców oznacza brak Ducha. Piękny obraz przywrócenia ludu Bożego można zobaczyć w Drugiej Księdze Kronik, gdzie lud Judy został uwolniony i przywrócony do czci, przez Namaszczenie.

Wtedy mężczyźni wyznaczeni z imienia powstali i wzięli jeńców, a z łupu przyodziali wszystkich spośród nich, którzy byli nadzy, ubrali ich, dali im sandały, dali im jedzenie i picie, i namaścili ich.

2 Kronik 28:15

Obraz Namaszczenia widoczny jest również w modlitwie o uzdrowienie. Gdy ktoś jest chory, jego twarz nie wygląda zbyt szczęśliwie ani jasno. Namaszczenie sprawia, że twarz ponownie jaśnieje w sposób naturalny, jako obraz tego, co dzieje się w sferze duchowej, jeśli modlitwa o uzdrowienie odbywa się z wiary i w wierze. Zgodnie ze zwyczajami tamtych czasów, było to również widoczne znak, pokazujący koniec okresu żałoby. Następny werset mówi o celu Namaszczenia Jezusa Chrystusa.

Aby dać im ozdobę zamiast popiołu, olejek radości zamiast żałoby, szatę chwały zamiast ducha przygnębienia; aby nazwano ich drzewami sprawiedliwości, szczepem Pana, dla Jego chwały.

Izajasza 61:3

Mówi to o obietnicy Boga, by usunąć ducha żałoby i przygnębienia, a w jego miejsce dać Ducha Świętego i Święte Namaszczenie. Drzewa sprawiedliwości to drzewa oliwne, które w swoich owocach noszą olej Namaszczenia. Olejek radości, o którym mówi ten werset, to olej samego Jezusa Chrystusa, o którym mowa w Liście do Hebrajczyków 1:9. Duch Jezusa Chrystusa jako olej radości lub olej uniesienia (dosłowne tłumaczenie).

Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość; dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił cię olejkiem radości bardziej niż twoich towarzyszy.

Hebrajczyków 1:9

Ostatni obraz olejku namaszczenia, jaki dostrzegam, jest następujący. Nikt nie może dotknąć oleju, nie pozostawiając jego śladów na swoich rękach. Podobnie nikt nie może być dotknięty przez Jezusa, przez Ducha Świętego, przez Namaszczenie, i odejść z pustymi rękami.