Czy Każdy Może Używać Oleju do Namaszczania? Odkryj Biblijne Prawdy i Błędne Przekonania

Słyszałem to pytanie tak wiele razy. Kto ma prawo używać olejku namaszczenia? Zawsze odpowiadałem na to pytanie, że każdy ma do tego prawo, i wciąż przy tym obstaję. Co więcej, podczas badania tego tematu znalazłem na to o wiele więcej dowodów. Osobiste używanie olejku namaszczenia było powszechną praktyką przez cały Stary Testament i przez cały Nowy Testament. Było to powszechne wśród ludu Izraela, a później również wśród chrześcijan pierwszych Kościołów. Osobiste używanie olejku namaszczenia można znaleźć w następujących wersetach Biblii.

Dlatego umyj się i namaść, włóż swoją najlepszą szatę i zejdź na klepisko; ale nie daj się poznać temu mężczyźnie, dopóki nie skończy jeść i pić.

Rut 3:3

I wino, które rozwesela serce człowieka, olej, by rozjaśnić jego twarz, i chleb, który pokrzepia serce człowieka.

Psalm 104:15

Niech twoje szaty zawsze będą białe, a głowa twoja niech nie braknie oleju.

Koheleta 9:8

Lecz ty, gdy pościsz, namaść swoją głowę i umyj twarz.

Mateusza 6:17

Przez cały Stary Testament aż do Nowego, zwykli ludzie używali olejku namaszczenia, aby się namaszczać. W Ewangelii Mateusza, sam Jezus powiedział swoim uczniom, by to czynili. Dlaczego im to powiedział? Jako akt religijny podczas postu? Absolutnie nie. Namaszczanie się było tak powszechną praktyką, że wszyscy ludzie chodzili z namaszczonymi twarzami. Problem polegał na tym, że faryzeusze i uczeni w Piśmie uwielbiali pokazywać, że poszczą, aby otrzymać uznanie ludzi. Robili to, przybierając smutną twarz i nie namaszczając się. Gdy ktoś nie namaszczał się w tamtych czasach, naprawdę się wyróżniał, a ludzie mogli zobaczyć, że dzieje się z nim coś szczególnego. Było też powszechną praktyką, że nie namaszczano się podczas postu, więc nie było to nic dziwnego. Faryzeusze i uczeni w Piśmie robili to, aby uwidocznić ludziom, że poszczą. Aby pokazać wszystkim, jak pobożnie się zachowują. Jezus zajął się tą sprawą, mówiąc, że gdy pościsz, powinieneś czynić to dla naszego Ojca w niebie, a nie by być widzianym przez ludzi. Dlatego nakazał swoim uczniom zachowywać się tak, jak zawsze, gdy pościli. Innymi słowy, powinni myć swoje twarze, jak zawsze to robili, i powinni namaszczać swoje głowy, jak zawsze to czynili. Robiąc tak, wyglądali dokładnie jak każdy inny, a nikt nie zauważał, że poszczą. Jezus dodał do tego taką obietnicę:

A twój Ojciec, który widzi w ukryciu, odda ci jawnie.

Mateusza 6:18

Brak namaszczenia był też znakiem żałoby. Gdy wydarzyło się coś strasznego, jak np. czyjaś śmierć, rodzina i przyjaciele nie namaszczali się. Każdy w ich otoczeniu mógł zobaczyć, że przeżywają okres żałoby, po braku oleju na ich głowach. Można to zobaczyć w następujących wersetach Biblii.

I Joab posłał do Tekoa i sprowadził stamtąd mądrą kobietę, i powiedział do niej: „Proszę, udawaj, że jesteś w żałobie, i ubierz się w szaty żałobne, nie namaszczaj się olejem, lecz zachowuj się jak kobieta, która od dawna opłakuje zmarłego”.

2 Samuela 14:2

Nie jadłem żadnego przyjemnego pokarmu, mięso ani wino nie weszły do moich ust, ani się wcale nie namaściłem, aż wypełniły się pełne trzy tygodnie.

Daniela 10:3

Można to też znaleźć w historii króla Dawida. Po tym, jak popełnił cudzołóstwo z Batszebą, zaszła ona w ciążę i urodziła syna. Dawida odwiedził wówczas prorok Natan, który skonfrontował go z jego grzechem, na co Dawid był wyraźnie zaślepiony. Natan posłużył się przypowieścią, a Bóg otworzył oczy Dawida na jego grzech. Dawid natychmiast przyznał się do winy słowami: „Zgrzeszyłem przeciwko Panu”. W wyniku jego postawy wobec grzechu, czyli wyznania winy, jego życie zostało oszczędzone przez Pana. Ale w owych dniach ofiara Jezusa jeszcze się nie dokonała, więc wyrok był taki, że jego dziecko umrze, dziecko, które miał z Batszebą. Dawid był zdruzgotany. Dziecko zachorowało, a Dawid zaczął błagać Boga o jego życie. Pościł i leżał na ziemi przez całą noc. Trwało to przez siedem dni, podczas których odmawiał jedzenia. Pod koniec siódmego dnia Słowo Pana się wypełniło i dziecko zmarło. W gruncie rzeczy opłakiwał już śmierć dziecka wcześniej. Ale gdy dziecko umarło, zobaczył, że nie ma już nic więcej do zrobienia i zakończył swój okres żałoby. Jak widać w kolejnym wersecie, uczynił to, myjąc się i namaszczając.

Wtedy Dawid wstał z ziemi, umył się i namaścił, i zmienił swoje szaty; i poszedł do domu Pana, i oddał pokłon. Potem poszedł do swojego domu; a gdy poprosił, podano mu jedzenie, i jadł.

2 Samuela 12:20

Namaszczając się, pokazał wszystkim, że jego okres żałoby się skończył. Był to znak powrotu do jego normalnego stanu, emocjonalnie i fizycznie. Brak namaszczenia nie jest tylko znakiem żałoby, jest też znakiem bycia przeklętym. Jak to? Przeciwieństwo, namaszczanie się, było i jest znakiem błogosławieństwa i przychylności Boga nad twoim życiem. Brak błogosławieństwa i przychylności jest więc oznaką przekleństwa. Jest to również wspomniane w Księdze Powtórzonego Prawa, gdzie wymieniono skutki przekleństwa.

Będziesz miał drzewa oliwne na całym swoim terytorium, lecz nie namaścisz się olejem; bo twoje oliwki opadną.

Powtórzonego Prawa 28:40

A więc gdy ludzie się namaszczali, był to akt prorocki i znak, że wiedzie im się dobrze, podczas gdy brak namaszczenia pokazywał, że są w żałobie i czują się przeklęci, co niektórzy rzeczywiście odczuwali z powodu swojego nieposłuszeństwa Słowu Bożemu. Gdy żałoba się kończyła, albo gdy nastąpiła pokuta i przywrócenie, wznawiano używanie olejku namaszczenia. Gdy Jezus wysyłał swoich uczniów, dał im jasne instrukcje, co mają robić.

Wyszli więc i głosili, że ludzie powinni się nawrócić. Wyrzucali wiele demonów i namaszczali olejem wielu chorych, i ich uzdrawiali.

Marka 6:12-13

Modlili się za chorych i namaszczali ich olejem. Pamiętajmy, że olejek namaszczenia był używany dopiero po stwierdzeniu, że ktoś został uzdrowiony, a nie kiedy wciąż był chory. A więc to, co uczynili uczniowie, było aktem wiary, prorockim aktem ogłaszającym, że ich modlitwa została wysłuchana i że ich słowa, wypowiedziane w imieniu Jezusa, już się spełniły. Namaszczali chorych w wierze, wierząc, że to już się stało, zanim pojawiły się widoczne oznaki. I z powodu tej wiary chorzy byli uzdrawiani.

Chociaż czasem może się tak wydawać, Jezus Chrystus w żaden sposób nie był buntownikiem w czasach, gdy chodził po ziemi. Niektórzy mogli uważać Go za buntownika, ale jedynymi, przeciwko którym się przeciwstawiał, były duchy religijne i polityczne. Ludzie, którzy działali z tych duchów, byli przez Jezusa nazywani hipokrytami. Poza tym nigdy w żaden sposób nie wystąpił przeciwko Słowu Bożemu. Zawsze przestrzegał Pisma w każdym szczególe. Jezus Chrystus był i jest wzorem dla każdego chrześcijanina, dla każdego ucznia. Pokazał ludziom, jak wygląda życie chrześcijańskie (czyli „życie Namaszczone”), żyjąc nim, a potem mówiąc i zachęcając swoich naśladowców, by czynili to samo. Gdy więc powiedział swoim uczniom, by się namaszczali, gdy pościli, tak jak zawsze to robili, oznacza to tylko, że sam robił dokładnie to samo. W przeciwnym razie byłby hipokrytą, czym wyraźnie nie jest. Jezus i wszyscy Jego uczniowie, wszyscy Jego naśladowcy, używali olejku namaszczenia na co dzień, do osobistego użytku i do namaszczania innych.

Powszechne osobiste używanie olejku namaszczenia wśród chrześcijan trwało przez cały Nowy Testament, we wszystkich żydowsko-chrześcijańskich Kościołach i we wszystkich Kościołach pogańsko-chrześcijańskich. W pierwszych Kościołach wszyscy przynosili ze sobą swój olejek namaszczenia na nabożeństwa. Podczas nabożeństwa wypowiadano błogosławieństwo nad olejkiem namaszczenia, po czym ludzie zabierali go z powrotem do domu, do swojego codziennego, osobistego użytku. Ta powszechna praktyka osobista trwała aż do dziewiątego wieku. Mniej więcej w tamtym czasie powstały rytuały i reguły kościelne, a powszechne osobiste użycie olejku namaszczenia stawało się coraz rzadsze, aż w dziewiątym wieku całkowicie zanikło. Zamiast tego olejek namaszczenia mógł być używany jedynie przez przywódców kościelnych. Mówimy tu o wczesnym Kościele katolickim. Kościół katolicki ustanowił określone obrzędy namaszczenia, przeznaczone wyłącznie do namaszczania chorych. Cóż za strata. Wszystko to miało miejsce przed Wielką Schizmą i na długo przed reformacją. Do czasu tych wydarzeń większość ludzi nawet nie znała znaczenia namaszczenia i olejku namaszczenia, poza namaszczeniem chorych.

Po Wielkiej Schizmie, wiek przed Reformacją, stało się jeszcze gorzej. Od tamtej chwili przywódcy kościelni zdecydowali, że namaszczenie nie jest już dla chorych, lecz jedynie dla umierających. Jeśli więc byłeś chory, musiałeś czekać, aż będziesz umierał, zanim jeden z przywódców kościelnych byłby w ogóle skłonny przyjść i cię namaścić. W końcu reguły i rytuały kościelne miały wtedy pierwszeństwo przed Biblią. W niektórych Kościołach tak jest nadal.

Następnie nastąpiła Reformacja i zaczęło powstawać wiele różnych denominacji. Nie udało mi się znaleźć wiele z historii używania olejku namaszczenia we wszystkich tych denominacjach, ale biorąc pod uwagę fakt, że większość z nich wciąż używa namaszczenia jedynie dla chorych, mówi to samo za siebie. Są nawet liczne Kościoły, które w ogóle już nie używają olejku namaszczenia. Dziś dzieje się tak głównie z braku wiedzy. W latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku Kościół katolicki wycofał się ze swojej decyzji dotyczącej namaszczenia chorych i postanowił, że od tej pory wszyscy chorzy mają być ponownie namaszczani, zgodnie z Pismem. Od tamtej chwili ludzie nie musieli już czekać, aż będą umierać. Jednak w większości Kościołów i denominacji powszechne osobiste używanie olejku namaszczenia nigdy nie zostało przywrócone. Znów jest to wielka strata dla Kościoła.

Tak wielu ludzi zostało zaślepionych gmatwaniną reguł i rytuałów kościelnych, które są dziełem ludzi i nigdy nie zostały nakazane przez Pana. Na tym świecie jest tylko jedno bezpieczne miejsce, a jest nim Słowo Boże. Reguły kościelne czy rytuały kościelne nigdy nie zapewnią ci żadnej formy bezpieczeństwa. Wróć do podstaw, wróć do samego Słowa Bożego. Niech Słowo Boże rozstrzygnie, co jest prawdą, a co nie.

Jeśli chodzi o używanie olejku namaszczenia i samo namaszczenie, Słowo jest jasne. Aby ułatwić ci to zadanie, dołączyłem nawet każdy werset biblijny mówiący o namaszczeniu, o olejku namaszczenia, o drzewach oliwnych i oliwkach, na końcu tej książki. W ten sposób nie musisz niczego zakładać, nie musisz ślepo przyjmować tego za prawdę, lecz możesz sam to sprawdzić i przetestować. Dla mnie Jezus jest moim wzorem. On jest planem tego, jak powinno wyglądać prawdziwe chrześcijaństwo. Jeśli On, Jego uczniowie i wszystkie pierwsze Kościoły używały olejku namaszczenia do osobistego użytku, na co dzień, to ja czynię tak samo. Jezus Chrystus jest moim Panem. Naśladuję Jego przykład. I zachęcam cię, byś czynił to samo.