Η Βίβλος μιλά εκτενώς για το χρίσμα με λάδι, περιγράφοντας τη χρήση του στην προσωπική ζωή, στη λατρεία, στον καθαγιασμό, στην αποκατάσταση και στον θεϊκό διορισμό. Ο Ιακώβ έχρισε μια πέτρα αφού συνάντησε τον Θεό στη Βαιθήλ (Γένεση 28:18), ο Μωυσής έχρισε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και τα σκεύη της (Έξοδος 40:9--11), και ο Σαμουήλ έχρισε τον Σαούλ και τον Δαβίδ ως βασιλείς του Ισραήλ. Ωστόσο, η Γραφή δείχνει επίσης ότι το χρίσμα ήταν μια γνωστή πρακτική ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους. Η Ρουθ έλαβε την εντολή να πλυθεί και να χριστεί πριν πλησιάσει τον Βοόζ (Ρουθ 3:3). Ο Εκκλησιαστής 9:8 μας ενθαρρύνει να κρατάμε τα ρούχα μας λευκά και το κεφάλι μας εφοδιασμένο με λάδι. Κατά τη διάρκεια του πένθους, οι άνθρωποι απέφευγαν να χρίονται, καθιστώντας ορατή τη θλίψη τους σε όσους τους περιέβαλλαν (Β' Σαμουήλ 14:2· Δανιήλ 10:3). Όταν ο Δαβίδ τερμάτισε την περίοδο του πένθους του, σηκώθηκε, πλύθηκε, χρίστηκε, άλλαξε ρούχα και πήγε στον οίκο του Κυρίου για να λατρεύσει (Β' Σαμουήλ 12:20). Το χρίσμα επομένως επικοινωνούσε κάτι σημαντικό: την αποκατάσταση της χαράς, της αξιοπρέπειας και της συνηθισμένης ζωής. Η απουσία λαδιού μπορούσε ομοίως να αντικατοπτρίζει πένθος, στενοχώρια ή απώλεια ευλογίας, όπως φαίνεται στο Δευτερονόμιο 28:40.
Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε στην Καινή Διαθήκη. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του να χρίουν το κεφάλι τους και να πλένουν το πρόσωπό τους όταν νήστευαν, ώστε η αφοσίωσή τους στον Θεό να μη γίνεται δημόσια επίδειξη με σκοπό να εντυπωσιάσει τους άλλους (Ματθαίος 6:16--18). Η εντολή Του δείχνει πόσο γνωστό ήταν το προσωπικό χρίσμα. Όταν ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές Του, εκείνοι κήρυτταν μετάνοια, έβγαζαν δαιμόνια, άλειφαν τους αρρώστους με λάδι και τους θεράπευαν (Μάρκος 6:12--13). Το χρίσμα τους ήταν προφητική πράξη πίστης, δίνοντας ορατή έκφραση στην πεποίθησή τους για την εξουσία και τη θεραπεία που διατίθεται μέσω του Ιησού Χριστού, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν απαραίτητα ορατό στον φυσικό κόσμο. Οι Ιάκωβος 5:14--16 δίνουν επίσης εντολή στους πιστούς που είναι άρρωστοι να καλούν τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας για προσευχή και χρίσμα στο όνομα του Κυρίου. Αυτά τα χωρία αποδεικνύουν ότι η χρήση του λαδιού χρίσματος δεν καταργήθηκε με τη Νέα Διαθήκη, ούτε η βιβλική του σημασία περιορίστηκε σε μία μόνο εφαρμογή. Για να κατανοήσουμε σωστά το χρίσμα, πρέπει να λάβουμε υπόψη ολόκληρη τη Γραφή και να αναγνωρίσουμε τους διαφορετικούς σκοπούς, τα προφητικά νοήματα και τις ευθύνες που σχετίζονται με τη χρήση του.
Οίκος του Χρίσματος