Ναι. Το καθημερινό προσωπικό χρίσμα συμφωνεί με τη βιβλική πρακτική της χρήσης του ελαίου ως συνηθισμένο μέρος της ζωής. Σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη, το χρίσμα ήταν οικείο στον λαό του Ισραήλ και συνδεόταν με τη χαρά, την ευημερία, την ευλογία και την αποκατάσταση. Ο Εκκλησιαστής 9:8 μας ενθαρρύνει να μην αφήνουμε το κεφάλι μας χωρίς λάδι, ενώ ο Ψαλμός 104:15 περιγράφει το λάδι ως κάτι που κάνει το πρόσωπο να λάμπει. Η σημασία αυτής της οικείας πρακτικής γίνεται ιδιαίτερα σαφής όταν εξετάσουμε τι συνέβαινε όταν οι άνθρωποι σκόπιμα απείχαν από το να χρίζονται. Στη 2 Βασιλέων 14:2, ο Ιωάβ δίνει εντολή σε μια γυναίκα να μην χριστεί, ώστε να φαίνεται ότι πενθεί εδώ και πολύ καιρό. Ο Δανιήλ επίσης απέχει από το χρίσμα κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πένθους (Δανιήλ 10:2--3). Όταν όμως το πένθος του Δαυίδ τελειώνει, αυτός σηκώνεται, πλένεται, χρίζεται, αλλάζει τα ρούχα του και μπαίνει στον οίκο του Κυρίου για να προσκυνήσει (2 Βασιλέων 12:20). Το χρίσμα ήταν λοιπόν μια ορατή έκφραση αποκατάστασης και επιστροφής στη συνηθισμένη ζωή. Ο Ιησούς επιβεβαιώνει τον οικείο χαρακτήρα του στο Ματθαίον 6:16--18, δίνοντας εντολή στους ακολούθους Του να συνεχίζουν να χρίζονται όταν νηστεύουν, αντί να χρησιμοποιούν την εμφάνισή τους για να προσελκύσουν θρησκευτική προσοχή.
Το καθημερινό χρίσμα προσφέρει επίσης μια όμορφη προφητική εικόνα της συνεχούς παρουσίας και ενδυνάμωσης του Αγίου Πνεύματος. Η χρυσή λυχνία στη Σκηνή χρειαζόταν συνεχή και φρέσκια προμήθεια καθαρού ελαιολάδου για να παραμένουν αναμμένες οι λάμπες της (Έξοδος 27:20--21). Οι φλόγες της δεν μπορούσαν να συνεχίσουν χωρίς εκείνη την προμήθεια. Ομοίως, οι πιστοί εξαρτώνται από το συνεχές έργο του Αγίου Πνεύματος για να ζήσουν για τον Ιησού Χριστό και να αποκαλύψουν το φως Του στον κόσμο. Το προσωπικό χρίσμα μπορεί να γίνει μια καθημερινή έκφραση πίστης σε αυτή την πνευματική πραγματικότητα, μια στιγμή αναγνώρισης ότι ανήκουμε στον Κύριο, λάβαμε το Πνεύμα Του και επιθυμούμε να ζούμε κάτω από την εξουσία Του. Δεν σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα φεύγει κάθε φορά που ξεχνάμε να χριστούμε, ούτε πρέπει το καθημερινό χρίσμα να μετατραπεί σε νέα θρησκευτική απαίτηση. Το πνευματικό μας χρίσμα εδραιώνεται μέσω του Ιησού Χριστού, ο οποίος μας σφράγισε με το Άγιο Πνεύμα (2 Κορινθίους 1:21--22). Η εξωτερική πράξη δίνει έκφραση σε εκείνη την εσωτερική πραγματικότητα. Αντί να επιφυλάσσουμε το λάδι χρίσματος αποκλειστικά για έκτακτες περιστάσεις, οι πιστοί μπορούν να αγκαλιάσουν την προσωπική του χρήση ως μέρος ενός συνεχούς τρόπου ζωής προσευχής, λατρείας και εξάρτησης από τον Θεό.
Οίκος του Χρίσματος