Μπορεί το λάδι χρίσματος να χρησιμοποιηθεί όταν προσευχόμαστε για συναισθηματική ή πνευματική θεραπεία;

Ναι. Ο σκοπός αποκατάστασης του Θεού εκτείνεται πέρα από το φυσικό σώμα. Ο Ιησούς δηλώνει στο Λουκά 4:18--19 ότι έχει χριστεί για να κηρύξει το Ευαγγέλιο, να θεραπεύσει τους συντετριμμένους την καρδία, να φέρει ελευθερία στους αιχμαλώτους και να απελευθερώσει τους καταθλιμμένους. Ο Ησαΐας 61:3 συνεχίζει αυτή την όμορφη εικόνα περιγράφοντας την ανταλλαγή κάλλους αντί στάχτης, λαδιού χαράς αντί πένθους και ενδύματος αίνεσης αντί πνεύματος ακηδίας. Το χρίσμα συνδέεται λοιπόν στενά με τους αποκαθιστικούς σκοπούς του Θεού. Στους βιβλικούς χρόνους, η αποχή από το προσωπικό χρίσμα συνδεόταν συνήθως με πένθος, θλίψη και λύπη. Όταν η περίοδος πένθους του Δαυίδ τελείωσε, αυτός σηκώθηκε από το έδαφος, πλύθηκε, χρίστηκε, άλλαξε ρούχα και μπήκε στον οίκο του Κυρίου για να προσκυνήσει (2 Βασιλέων 12:20). Η πράξη του επικοινώνησε ορατά ότι η περίοδος πένθους είχε τελειώσει και ότι επέστρεφε στη συνηθισμένη ζωή. Το χρίσμα έφερε λοιπόν προφητική σημασία αποκατάστασης πολύ πριν συνδεθεί κυρίως με την επίσημη πρακτική της προσευχής για τους ασθενείς.

Όταν προσευχόμαστε για συναισθηματική ή πνευματική θεραπεία, το χρίσμα μπορεί να εκφράσει πίστη στο αποκαθιστικό έργο του Ιησού Χριστού. Το ίδιο το λάδι δεν αφαιρεί τη θλίψη, δεν θεραπεύει συναισθηματικές πληγές ούτε παράγει αγιότητα μέσω των φυσικών του ιδιοτήτων. Αντιθέτως, καθιστά ορατή την πίστη μας στις υποσχέσεις του Θεού. Η πνευματική πραγματικότητα προς την οποία δείχνει είναι η παρουσία και η ενδυνάμωση του Αγίου Πνεύματος, ο οποίος εργάζεται μέσα μας για να αποκαταστήσει ό,τι έχει βλαβεί και να μας μεταμορφώσει σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού. Η εξομολόγηση, η συγχώρηση και ο καθαρισμός έχουν επίσης σημαντική θέση σε αυτή τη διαδικασία. Η Γραφή διδάσκει ότι ο Λόγος του Θεού έχει τη δύναμη να μας καθαρίζει και να μας ανανεώνει (Ιωάννης 15:3· Εφεσίους 5:26), ενώ το αίμα του Ιησού Χριστού μας καθαρίζει από την αμαρτία (1 Ιωάννη 1:7--9). Μέσω της προσευχής, της διακήρυξης της Γραφής και της προφητικής πράξης του χρίσματος, οι πιστοί μπορούν να εκφράσουν την πίστη τους στην επιθυμία του Θεού να τους αποκαταστήσει πλήρως. Όσοι διακονούν κάποιον που έχει βιώσει συναισθηματικό πόνο πρέπει να το κάνουν με συμπόνια, πνευματική ωριμότητα και σεβασμό στις ανάγκες του, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζουν τον πόνο του ως απόδειξη προσωπικής αποτυχίας ή ανεπαρκούς πίστης.