Tak, możesz namaścić się sam. Osobiste namaszczenie jest biblijną praktyką, która nie wymaga pozwolenia od pastora, kapłana ani przywódcy kościoła. W całym Piśmie Świętym zwykli ludzie używali olejku do osobistego namaszczenia. Rut otrzymała polecenie, by umyć się i namaścić, zanim zbliżyła się do Boaza (Rut 3:3), Kaznodziei 9:8 zachęca nas, byśmy nie pozwolili, aby naszym głowom brakowało olejku, a sam Jezus polecił swoim uczniom namaszczać głowy i myć twarze podczas postu (Mateusza 6:16–18). Jego polecenie jest szczególnie znaczące, ponieważ osobiste namaszczenie było tak powszechną praktyką, że celowe zaniedbanie go mogłoby zwrócić uwagę na czyjś post lub żałobę. Jezus chciał, aby Jego naśladowcy zachowywali normalny wygląd, zamiast publicznie okazywać swoją religijną pobożność. Osobiste namaszczenie nie było zatem ograniczone do określonego urzędu religijnego ani wyłącznie związane z chorobą czy formalnym kultem.
Przez Jezusa Chrystusa każdy prawdziwy wierzący jest również częścią Jego królewskiego kapłaństwa (1 Piotra 2:4–9). Mamy bezpośredni dostęp do Ojca przez naszego Arcykapłana w niebie, Jezusa Chrystusa, i otrzymujemy przez Niego Ducha Świętego. Nie znosi to znaczenia duchowego przywództwa ani biblijnych zasad autorytetu i odpowiedzialności. Ustanawia raczej istotne rozróżnienie między osobistym namaszczeniem a namaszczeniem dokonywanym w imieniu innych. Gdy ktoś zostaje powołany na stanowisko służby, gdy chorzy są namaszczani zgodnie z Jakuba 5:14–15, lub gdy ludzie i miejsca są poświęcane w ramach uznanego zakresu odpowiedzialności, zastosowanie mają inne biblijne zasady. Osobiste namaszczenie natomiast należy do twojej własnej relacji z Panem. Nie potrzebujesz innej osoby, by upoważniła cię do wyrażenia swojej wiary poprzez tę praktykę. Namaszczenie jest prorockim obrazem Ducha Świętego, który już w tobie mieszka, a nie czymś, co staje się dostępne dopiero wtedy, gdy pozwoli na to urzędnik religijny.
Dom Namaszczenia